ไปถึงพนมเปญวันแรก สำหรับการฮันนีมูนของเรา ก็ยังไม่ได้ออกไปหวีตหวานที่ไหน เพราะว่าพอดีท่านทูตเช็ก เชิญมาเร็กไปด้วย เพื่อเฝ้ารับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวสีหมุนีแห่งกัมพูชาฯ ที่เมืองตะแกว ซึ่งห่างจากพนมเปญประมาณชั่วโมงกว่า งานนี้เป็นการสร้างโรงเรียนจากรัฐบาลเช็ก มอบให้กัมพูชา มาเร็กในฐานะที่เป็นประธานสมาคมมิตรภาพเช็กและกัมพูชา เลยได้รับเชิญให้ไปเปิดโรงเรียนด้วย เราเลยถือโอกาสฮันนีมูนซะเลย เพราะเพิ่งแต่งงานได้เดือนกว่า ในตอนนั้น

ิเส้นทางระหว่างไปเมืองตะแกว 

ยกมือไปงั้นๆ แหละ แก้เขิน 

วิวข้างทาง

รถนำขบวนของเรา เป็นตำรวจกัมพูชา ที่เห็นในกะบะโตโยต้าสีขาว ตำรวจที่นั่นใส่หมวกกันนอคด้วย 

มีแผงขายของระหว่างทางหลวง ยิ่งไกลเมืองหลวงออกไปเท่าไหร่ เรายิ่งได้เห็นเมืองชนบทของกัมพูชา ที่น่าตื่นตาตื่นใจเหมือนในหนัง ต่างจากชนบทบ้านเรามาก เพราะมีกลิ่นอายที่บอกไม่ถูก มันแห้งแล้ง ดิบ และมีกลิ่นอายของความหวังอันน้อยนิดเจือไปทุกแห่งหน

ภาพหนึ่งที่น่าสนใจสำหรับฉัน 

เมื่อไปถึงใกล้หมู่บ้าน เราก็พบจุดมาร์คไว้ลงจอดเฮลิคอปเตอร์ของพระเจ้าสีหมุนีฯ

กับแถวรอรับเสด็จยาวเหยียดอย่างนี้

ฉันถือแบบง่ายๆ เลยเอาชุดเสื้อไทยที่ใส่แต่งงานนั้นล่ะ ใส่รับเสด็จ กระโปรงก็ตัดไว้ตอนนั้นพร้อมกันอยู่แล้ว เลยเอามาใส่แทนกระโปรงแต่งงาน ไม่งั้นจะเข่้าชุดไปหน่อย อิอิ

แต่ตอนนั้นฉันยังใส่ชุดไทยไม่เป็นเลย ขอบอกเป็นประสบการณ์ว่า ไอ้ยาวๆ ตรงกลางกระโปรงน่ะ ต้องจับขึ้นทบด้วยเข็มขัด เขาเรียกหน้านาง แต่ฉันดันปล่อยให้ยาวอย่างนั้นซะนี่ 

พอแต่งออกมาอย่างนี้ คนกัมพูชา คนในวัง เห็น ก็มาคุยกับฉันเป็นภาษาเขมรหมดเลย นึกว่าฉันเป็นคนเขมร พอฉันไม่ตอบ ก็หาว่าหยิ่ง อิอิ จนต้องอธิบาย ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่เข้าใจ หนูไม่ใช่ขะแมร์ หนูไทย อิอิ ค่อยหายโกรธ โดยเฉพาะหัวหน้าวัง โกรธฉันตั้งครึ่งวัน มาเร็กต้องไปอธิบายใหม่ ถึงได้ยิ้มออก :) 

มาลารอรับเสด็จ

ใบหน้าอันยิ้มแย้มของประชาชนที่มารอรับเสด็จอีกกลุ่มหนึ่ง 

เมื่อทรงมาถึง 

ทรงทักทายมาเร็กอย่างมีพระเมตตา เป็นภาษาเช็ก

มาเร็กตอบพระดำรัส เป็นภาษาเช็กเช่นกัน

เมื่อถึงบริเวณพลับพลา ก็มีพิธีการต่างๆ เต็มยศ

มีพิธีรำอวยพร

มีของเซ่นสรวงตามธรรมเนียมเก่า ที่สุดท้าย ก็กลายเป็นของกินมงคล 

มีการแจกของพระราชทานด้วย แจกเกิือบทุกคน แถวยาวเหยียด กลางแดดระอุ พิธีการยาวมากก นานเกือบครึ่งวัน ถือเป็นงานที่ตรากตรำจริงๆ

ไม่ถือพระองค์

ทรงทักทาย จับมือทุกคน เป็นหลายร้อย นานหลายชั่วโมง 

แต่ถึงอย่างไร ก็มีรอยยิ้มในพระพักตร์เสมอ 

มาเร็กถวายภาพวาดฝีมือจากเด็กกัมพูชาที่อยู่ในเช็ก  

เด็กๆ กับโรงเรียนใหม่ น่ารักจริงๆ ถ้าไม่มีโรงเรียนเกิดที่นี่ พวกเขาต้องเดินไปกลับเรียนที่โรงเรียนที่ไกลออกไป วันละสิบกว่ากิโลฯ

รอยยิ้มอันบริสุทธิ์ และดวงตาที่มีความหวัง

ชุดใหม่กันทั้งโรงเรียน แต่ไม่มีรองเท้าใส่ 

ทรงเยี่ยมชมห้องเรียน

ทรงตรัสกับฉันเป็นภาษาเขมร รับสั่งให้ภริยาของมิสเตอร์มาเร็ก มารวมถ่ายภาพด้วยได้

นอกจากนี้เพื่อความเป็นสิริมงคล เสด็จในอุโบสถ เพื่อสักการะพระพุทธ และพระสงฆ์

ฉันได้ตามไปถ่ายรูปด้วย บอกตรงๆ ว่าอยากรู้ว่า เป็นผู้หญิงคนเดียวในขบวนนั้น จะถูกกันออกมาไหม

ผลก็คือ ฉันได้ถ่ายภาพนี้ด้วยตัวเองถึงด้านใน และได้ร่วมพิธีสงฆ์ด้วย คิดแล้วยังปลื้มไม่หายเลย

รูปนี้ ฉันก็ถ่ายเอง เป็นหนึ่งในรูปหลายหมื่นภาพที่ประทับใจ 

ขอจบไปด้วย ภาพฉลองพระบาทของพระเจ้าสีหมุนีฯ​ซึ่งน่าจะเป็นตัวแทนของพระบุคลิกภาพได้ดี

การที่ทรงเป็นกษัตริย์ของประเทศที่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในภาคชนบท ทำให้ทรงต้องเดินทางไปยังถิ่นทุรกันดารเสมอ นี่จึงเป็นฉลองพระบาทที่เหมาะที่สุด 

ฉันชอบภาพนี้มาก

ขากลับ ออกจากโรงเรียน เราแวะดูโรงพยาบาล ซึ่งขาดแคลน และอาจได้รับความช่วยเหลือต่อไป

ภาพที่ฉันเห็น มันน่าสลดใจมาก

นี่คือโรงพยาบาล

นี่ก็เรียกว่าโรงพยาบาล

ไม่มีที่นอน มีแต่ไม้กระดาน และหมอนเก่าๆ

ไม่มีแม้แต่มีดผ่าตัด! แต่เขาก็ยังมีรอยยิ้มอยู่นะ

..... 

การฮันนีมูนของเราเที่ยวนี้ ไม่มีภาพความโรแมนติกเท่าไหร่ แต่กลับเป็นความทรงจำไปอีกนาน กลับจากฮันนีมูน เราสองคนป่วยติดเชื้อเป็นเดือน รักษาหมดมากกว่าแสน เพราะไปฮันนีมูนยังเมืองที่คนอื่นเขาไม่ไปกัน (เดี๋ยวเราไปเที่ยวกันต่อ ว่าฉันฮันนีมูนที่ไหนต่อในกัมพูชา)

การที่เราได้เห็นทั้งกษัตริย์ของประเทศที่เคยเรืองอำนาจเทียบเท่าเทพฯ​ในอดีต กับพระกรณียกิจที่ต้องทำ และได้เห็นประชาชนในชนบทที่ยังต้องการความหวังอีกมาก ทำให้ได้เรียนรู้ว่า

ความรักเป็นบทบาทหนึ่งในชีวิตของมนุษย์

การดำรงชีวิตอยู่ตามหน้าที่ของตน เพื่อเอาชนะชะตากรรมของชีวิต ก็เป็นบทบาทหนึ่งเช่นกัน

มันเป็นสองด้านซึ่งกันและกัน

ภาพกัมพูชาในฮันนีมูนที่ได้เห็น จึงเป็นเหรียญสองด้านของชีวิต มันคือความหอมหวานรูปแบบหนึ่ง เพราะทำให้เราเห็นคุณค่าของชีวิตและสังคมที่เราอยู่

นี่แหละ ฮันนีมูนของเรา 

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ