สวัสดีคะคุณหริ่น
 

อิๆๆ จากที่อ่านบล็อก ขิมคิดว่าคุณหริ่นสบายดีน่ะคะ และจะบอกว่าหลังจากที่อ่านบล็อกของคุณหริ่นวันนี้เมื่อตอนเช้า ขิมตัดสินใจทันทีว่าทำงานเสร็จขิมจะไปไหว้พระที่วัดอินทรวิหาร ตามที่คุณหริ่นเป็นไกด์แนะนำ อิๆๆ ขอบอกตามตรงนั่งรถเมล์ผ่านทุกวันไม่เคยคิดว่าจะไปเที่ยวหรือเข้าไปไหว้พระที่วัดอินทรเลย เพราะมีความรู้สึกว่าทางเข้าวัดทำไมหน้ากลัวจังเลย เพราะขิมนั่งรถเมล์ผ่านด้านหน้าแบงค์ชาติเลยน่ะ ทางเข้าด้านนี้เลยดูน่ากลัว 

แต่วันนี้พออ่านบล็อกคุณหริ่นจบปุ๊ป ขิมต้องไป ขิมต้องไป เพราะปรารถนาจะไปไหว้พระปางอุ้มบาตร พระประจำคนเกิดวันพุธกลางวัน ถูกต้องแล้วครับ ขิมเกิดวันพุธกลางวัน ขอบคุณมากๆๆ น่ะคะที่แนะนำสิ่งดีๆ เป็นศิริมงคลให้รับทราบ ทำให้ได้เปิดหูเปิดตาไปด้วย และที่สำคัญได้ความอิ่มใจ อิ่มบุญด้วยอย่างมาก และได้ความสนุกกับบรรยากาศงานวัดได้ เพราะไม่ค่อยได้สัมผัส พอไปเออแปลกดี ชีวิตนี้ก็มันส์ดีน่ะ ขอบคุณน่ะคะคุณหริ่นที่ทำให้วันนี้ได้เดินออกนอกกรอบ และพอเข้าไปในงานเหมือนมีคุณหริ่นเดินเป็นไกด์เลยง่ะ เหมือนมีคุณหริ่นเดินบรรยายให้ฟังไปตามจุดต่างๆๆ ที่ขิมเดิน อ๋อ! ตรงนี้นี่เองที่คุณหริ่นเขียนไว้ อ๋อ! เหมือนที่คุณหริ่นเขียนไว้ เอ๊ะ! ยังหาไม่เจอจุดที่คุณหริ่นเขียนบอกเลย อ๋อ! ก็บอกตัวเองว่า ก็ต้องค่อยๆๆ เดินไป ค่อยๆ เดินไป อย่าไปรีบ อย่าไปเร่ง เดี๋ยวก็เจอเอง อ๋อ! เราต้องใจเย็น

และแล้วเราก็ได้เห็นเหมือนที่คุณหริ่นบรรยายไว้เลย ก็ได้เข้าไปไหว้สักการะในแต่ละจุด ถูกต้องบ้าง ไม่ถูกต้องบ้าง พระท่านคงไม่ว่าหรอกน่ะคะ อิๆๆ แอบปลอบตัวเอง และขอเม้าท์ตัวขิมเองหน่อยเฮอะ ช่วงแรกก็ยังพอนั่งพับเพียบไหวหรอกน่ะคะคุณหริ่น พอไหว้ไปไหว้มาจากสาวขิม ก็ไปเป็นน้าสาว จากน้าสาวก็เปลี่ยนไปเป็นคุณป้าขิม ท้ายที่สุดก็เป็นคุณยายขิมเลยคะ อิๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะคุณยายขิมเจ็บหัวเข่าครับบบบบบบบบบ ฮ่าๆๆๆ ขิมเจ็บหัวเข่าจริง แต่ใจขิมไม่เจ็บน่ะ ขิมขำน่ะ ขิมว่าใครที่เห็นขิมยืนไหว้พระ เค้าคงว่ายัยผู้หญิงคนนี้เธอจะยืนค้ำหัวคนอื่นหรือยังไง เธอนั่งไม่เป็นหรืออย่างไร อิๆๆ ขอโทษด้วยเจ้าคะอย่าว่ายายขิมเลย ยายขิมแก่ไม่ไหวจริงๆๆ ไหว้ไปก็อธิษฐานบอกพระด้วยน่ะคะ ว่าขอกราบประทานโทษที่ต้องยืนไหว้ คุกเข่าไม่ไหว  อิๆๆ แต่สนุกคะคุณหริ่น อิ่มใจด้วย 
 
จริงๆ มีเรื่องที่ดีมากที่คุณหริ่นเขียนแนะนำไว้แล้วขิมไปปฏิบัติตามแล้ว "อิ่ม" ที่ได้ทำตาม เดี๊ยวจะเขียนมาใหม่ เพราะตอนนี้ท่านในร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนแล้ว ขอนอนก่อนน่ะคะ แล้วสรุปคุณหริ่นสามารถนอนตามเวลาในเมืองไทยหรือยังคะ อย่าลืมรักษาสุขภาพน่ะคะ เดี๋ยวมาหาใหม่น่ะจ๊ะ
 
ขิม

มาลัยของคุณยายขิม :)

ถ่ายรูปมา เพราะอยากขึ้นล่ะดิ๊ อิอิ 

คำแนะนำสำหรับคุณขิม ในการไหว้พระ

คุณขิมมีเรื่องสุขภาพ

1: แนะนำให้กินเจนะคะ (นั่นแน่ ตั้งตนเป็นแม่หมอ แต่อย่าลืมนะคะ นี่เป็นแค่คำแนะนำ) ไม่ต้องไปเน้นว่ากินกี่วัน กินวันไหน กินเมื่อไหร่ กินอย่างไร ฯลฯ กินเจก็คือกินเจ กินเมื่อจิตเราพร้อม จิตเราบริสุทธิ์ กินแบบที่กินแล้วจิตเราผ่องใส เบิกบาน หมายถึงว่า เราสะดวกกินอย่างไร ก็กินอย่างนั้น แต่ประเด็นคือ ให้กินเนื้อสัตว์ที่มาจากการเบียดเบียนชีวิต ผิดศีลข้อ 1 ลดลง เรื่อยๆ และพยายามหาโปรตีนจากธรรมชาติ หรืออาหารเสริมส่วนอื่นมาเสริมให้ได้สารอาหารครบ

การทำทางธรรม อย่าปฏิเสธทางโลก เนื่องจากทุกวันนี้โลกแตกต่างจากในอดีต ธรรมชาติมันปนเปื้อน ให้ทำทางโลกและทางธรรม ควบคู่กัน อย่างเป็นทางสายกลาง ให้เอื้อกันและกัน 

2 : และให้แผ่เมตตาให้มากๆ แผ่แบบไม่มีขอบเขตนะ เมื่อวานหริ่นอ่านหนังสือเก่าของท่าน มหาสีสะยาดอ ท่านเป็นพระพม่า เป็นระดับบรมครูเรื่องกรรมฐาน ท่านก็บอกเลยว่า ให้เจริญเมตตาให้เยอะๆ ถ้าปัญญายังไม่ได้ ให้เมตตาเยอะ เพราะเมตตาเยอะๆ ทำให้จิตเราทุกข์น้อยลง ที่โกรธ เกลียด หรืออะไรที่เป็นทุกข์ มันจะเบาลง หลักเมตตาเป็นตัวแก้เวลาเรามีทุกข์ ถ้าเอาเมตตามาจับ มันมีอานิสงศ์ให้คนอื่นก็เมตตาเรา สิ่งศักดิ์สิทธิก็เมตตาเรา

ทีนี้ที่เรามีเรื่องทุกข์กายทางสุขภาพ เราก็ไม่ต้องไปรอว่าต้องทำบุญแล้วค่อยแผ่นะคะ แผ่ไปเลยได้ตลอด เมื่อจิตเราดี เมื่อจิตเราใส เราก็แผ่กระแสจิตให้สรรพสัตว์เลย และไม่ใช่ให้แต่ครอบครัว เพื่อน คนรัก คนมีพระคุณ ฯลฯ เมตตาแบบไม่มีขอบเขต กว้างใหญ่ไพศาล แผ่ไปให้เขาทุกคนในโลก "จงมีความสุขๆ เถอะ" ตั้งจิตว่า เราแผ่เพราะอยากให้เขามีความสุข อย่าได้มีทุกข์กายแบบเราเลย

แผ่เยอะๆ แล้วที่สุด ความทุกข์ทางกายของเราจะลดลงจริงๆ ได้ เพราะเรา หนึ่ง เพ่งทุกข์กายเราน้อยลง สอง คนที่ได้รับกระแสจิตจากเรามีมาก ใครที่เขาดี เขาก็ส่งความปรารถนาดีกลับให้เรา 

3 : ให้สวดมนต์ และสมาธิ สองอย่างนี้ช่วยลดปวดได้ ที่บอกว่าปวดขาๆ ปวดหลังๆ นั่งไม่ได้ เชื่อไหม มันจะเจ็บ นั่งไม่ได้แค่ช่วงแรกเท่านั้น จริงๆ นะ ฉันเคยมาแล้ว

ตอนฉันไปนั่งสมาธิตอนแรก ปวดขามาก จนร้องไห้ เกลียดคนทั้งโลก นั่งไปด่าวิปัสนาจารย์ไป นั่งๆ ไป ขามันปวดมาก ไม่สนใจแล้ว นั่งสมาธิท่าเหยียดขา ขาชี้ไปพระพุทธรูปจนพระอาจารย์ด่า ปวดจนจะเป็นจะตาย แต่ต่อมา ก็ต้องบังคับตัวเองให้ได้  ก็ทำได้ในไม่กี่วัน  ต้องเอาจิตสั่งกาย

เทคนิคคือ เราเอาอธิษฐานจิตไปเพิ่ม เราบอกเขาเลยว่า ถ้าเราเคยทำใครให้เจ็บขา เจ็บหลัง เจ็บปวดกาย ให้เขามาเอาความเจ็บคืนให้เราให้หมด แล้วสิ้นเวรสิ้นกรรมกัน อโหสิกรรมกันนะ

คุณขา วินาทีนั้น เจ็บๆๆๆๆๆ ปวดๆๆๆๆๆ แต่มันปวดอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง จากนั้น ดิฉันหายเลย นั่งสมาธิคราวใด ไม่เจ็บอีกแล้ว ไม่รู้สึก ขาไม่เคยรู้สึก ขามันหาย ขามันเบา ขามันล็อค ฯลฯ ถ้าไม่เชื่อ อยากให้ลองทำดู ถ้าคุณมีโอกาส ก็จะเจอสิ่งที่คุณได้รู้ด้วยตัวเอง

สรุปคือ ถ้าเจ็บเมื่อนั่ง 1. ดูความเจ็บ เจ็บหนอ ปวดหนอ มันเจ็บ มันปวดยังไง ดูมันไป 2 พยายามรักษาชั่วโมงการนั่งให้นานๆ ตั้งใจว่าจะนั่งให้ได้เท่าไหร่ ก็นั่งให้ได้ตามนั้น มีสัจจะ 3 ถ้ามันปวดมากผิดปกติ ก็อธิษฐานจิต ถึงเจ้ากรรมนายเวร ให้เขามาเอาไปซะ แล้วให้เขาอโหสิกรรมเรา กรณีนี้ถ้าเรามีเจ้ากรรมนายเวรมาก ก็หนักหน่อย เราก็ค่อยอธิษฐานปลดไปทีละทิศก็ได้ค่ะ อย่าเอาทีเดียว ถ้าเราคิดว่าเราวิบากเยอะ เราก็อธิษฐานทีละทิศก็ได้ เจ้ากรรมนายเวรทิศเหนือ ทิศใต้ ฯลฯ ก็ปลดไปทีละอัน

4 : จะเห็นได้ว่ามี เรื่อง "ศีล" แล้ว คือข้อหนึ่ง, มีเรื่อง "สมาธิ" ไปแล้ว คือข้อสองและข้อสาม ทีนี้ ก็ต้องให้ครบองค์ประกอบ คือ "ปัญญา" ในแง่นี้ ปัญญาทางโลก ให้ดูแลสุขภาพเราไม่ให้เป็นเพิ่ม และให้เยียวยาความเจ็บปวดขึ้นแล้ว ส่วนปัญญาในแง่ธรรม ก็ให้ปล่อยวาง ทำใจให้สบาย เพราะความเครียดทำให้โรคทรุด ให้เราคิดว่า พระพุทธเจ้าแบ่งโรคออกเป็นสี่อย่างคือ

โรคที่รักษาก็หาย ไม่รักษาก็หาย

โรคที่ไม่ต้องรักษา ก็หายได้เอง 

โรคต้องรักษา ไม่รักษา ไม่หาย

โรคที่ถึงรักษา ก็ไม่หาย

เราลองดูว่า เราเป็นข้อสามหรือข้อสี่ ถ้าเราเป็นข้อสาม เราต้องใช้ "ความเพียร" และอดทนในการรักษา ก็หาย อย่าทิ้ง ถ้าเป็นข้อสี่จริงๆ คือ โรคที่ถึงรักษาก็ไม่หาย เราก็อยู่กับสังขารเราไปเรื่อยๆ ด้วยความรัก ความเมตตาเขา อย่าไปเกลียด ไปโกรธ ไปซ้ำเติมเขา เพราะเขาก็คือเรานั่นเอง  

ทั้งนี้สำหรับท่านที่เป็นโรคเรื้อรัง ดิฉันคิดว่า เกิดจากกรรมต้องการทำให้เราทรมาน แต่ความทรมานนี้ก็จะไม่ยืนยงตลอดกาล เพราะทุกอย่าง มีเกิดขึ้น มีตั้งอยู่ ในช่วงเวลาหนึ่ง จะมากหรือน้อย ก็ตาม ที่สุดแล้ว ก็ต้องมีจุดสิ้นสุด ดับไป เพราะความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์ ความทุกข์ก็มีวันจบสิ้น มีวันดับเช่นกัน

ดังนั้น มันมีช่วงเวลาอยู่แล้ว ว่าเราจะทุกข์ช่วงเวลาแค่ไหน ซึ่งช่วงที่เราทุกข์นี้ เราก็เอาธรรมะเข้าข่ม อดทนเข้าข่ม บอกให้เขามาเอาให้เราพ้นทุกข์ แล้วก็แผ่เมตตาเขา และเราก็ทำดีของเราไป เราทำดีของเราให้มากๆ เพื่อให้ความดีสะสมมากพอ จะส่งกำลัง เมื่อใดกรรมชั่วมันอ่อนลง กรรมดีเราสะสมจนมาก และพอจะแซงได้ เราก็ขึ้นเลนที่กรรมดีแซงความทุกข์ ผลจากความดีส่งผล เราก็พ้นทุกข์ได้ หายเป็นโรค

ดังนั้น ความเร่งของการพ้นทุกข์ ก็คือ กรรมดี เป็นการทำให้พ้นทุกข์ไวขึ้น

กรรมดีนี้ ไม่ได้หมายถึง ทาน การทำบุญ บริจาค หรือการอธิษฐานขอเท่านั้นค่ะ (อย่าทำแค่ทานกันเลย ทานเป็นแค่เปลือก ความดี ละเว้นความชั่ว ทำจิตให้บริสุทธิ ต่างหาก ที่เราต้องทำทั้งหมด ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ทานเป็นแค่ส่วนหนึ่งในข้อของการทำความดี ซึ่งการทำความดีมีหลายอย่าง)

กรรมดี ได้แก่

1. ศีล 5 รักษาศีลค่ะ คุณๆ

2. เบญจธรรม คือ หลักทำความดี คือ เมตตา, พูดจาดี สร้างสรรค์, รักเดียวใจเดียว, บริจาค รู้จักให้, และเจริญสติ สมาธิ 

ได้ผลหรือเปล่า ก็ลองดูนะ

แต่ที่เล่า ก็ไม่ใช่ให้เชื่อนะ ฉันแค่เบเบี๋ในด้านนี้ แต่เพียงปรารถนาดี ประสงค์ดี แนะนำแบบเพื่อนๆ เท่านั้น ให้ท่านไปลองตรอง และพิจารณาเอาเอง เพราะคำแนะนำของดิฉัน ไม่ใช่จากผู้รู้ มันมาจากการประมาณเอาจากประสบการณ์อันน้อยนิดเท่านั้นเอง

ขออนุญาตเพียงแนะนำด้วยความหวังดีค่ะ

ส่วนบทสวดมนต์เพื่อสุขภาพดี พ้นโรค หากเจอที่ไหน จะเอามาฝากค่ะ

ขอให้ทุกท่านมีความสุขค่ะ ทุกๆ ท่าน

ปล. ปาร์ตี้วัดต่อไป คือ วัดเชิงหวาย เตาปูนค่ะ 

(353124) 

ไปวัดอิน บางขุนพรหรม หลวงพ่อโต มาสองคืน ติดกัน

สนุกดีนะ งานประจำปี มีถึงวันที่สิบ มีนาคม นี้  

ไหว้พระเสร็จ ก็นั่งสมาธิ กลับมาบ้าน อีดิทต้นฉบับเสร็จแร้นน เย้ 

กำลังอีดิทต้นฉบับหนังสือเกี่ยวกับ ธรรมชาติ เล่มหนึ่ง ที่ปกติ ไม่เคยทำ แต่ก็พอเอาวิชาบรรณาธิการมาจับได้

อ่านแล้ว ก็เวียนใจ อยากจะหน้ามืดวันละร้อยพันหน

นักเขียนจ๋า

1. รู้จักติดเบรกบ้าง วางปริมาณที่ควรจะเป็นให้เป็น จำนวนหน้าของเล่มๆ หนึ่ง อันนี้เป็นธงแรกเลย หนังสือ ประเด็นแบบนี้ ควรจะยาวสักเท่าไหร่ จะเขียนเรื่องดอกไม้ อ่านเล่นก็ไม่ต้องถึงสามร้อยหน้าเอสี่หรอก ทุกวันนี้ ไม่มีใครทำหนังสือหนาๆ กัน นอกจากว่าจะเจ๋ง หรือพิเศษจริงๆ 

2. เธอจ๋า จะเขียนหนังสือ ควรแยกแยะ เรื่องที่ควรเขียนในไดอารี กับ ที่ควรเขียนเป็นหนังสือออกจากกัน วางอัตตา เรื่องเล่า ยกยอตัวเองลงเสียบ้าง แล้วเขียนเรื่องที่คนอ่านเขาอ่านได้ ได้โปรด

3. กรุณาอย่าวก วน เวียน โดยเฉพาะเมื่อคุณบอกว่าคุณเป็นคนสมาธิดีในหนังสือ ช่วยรวบประเด็นที ไม่ใช่แตกบทออกเป็นร้อยบท แต่วนประเด็นไปมา ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า บางสิ่งบางอย่างจะบอกทำไม เกริ่นไว้ แล้วก็ไม่มีประเด็นสานต่อ จบเอาดื้อๆ งงสุดๆ

4. พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ถามตัวเองสักสองสามครั้ง ว่าถ้าคุณเป็นคนอ่านมั๊ง คุณจะเข้าใจประโยคที่คุณคิดว่ามันเก๋ในแบบของคุณหรือเปล่า หรือว่าคุณเข้าใจคนเดียว ได้โปรด

5. ควรรักษาเซ้นส์ ของประเด็นที่เราเขียนสักหน่อย เช่น ถ้าเราเขียนเรื่องธรรมชาติ ก็ไม่ควรไปด่าธรรมชาติจริงไหม ถ้าเขียนเรื่องธรรมะ ก็ไม่ควรไปใส่เนื้อที่เป็นการโปรไสยศาสตร์ มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ใช่หรือคะ 

6. อย่าลืมประเด็นที่กำลังสานต่อ ไม่ใช่พูดเรื่องนี้อยู่ดีๆ พอสาธยายปุ๊บ ก็ออกน้ำออกทะเล กลับมาที่เก่าไม่ถูก ขึ้นต้นเรื่องกล้วย จบด้วยเรื่องม้า ป๊าดโธ่

7. จับประเด็นให้ถูก ชื่อบทกับเนื้อหาให้สอดคล้องกัน สติค่ะ สติ 

เจ๊จะบ้า

(352328) 

สุขนอกสูตร

สำนักพิมพ์ : แพรวสำนักพิมพ์
ผู้แต่ง: สุปรียา ห้องแซง 
ประเภท : แนวคิด/ชีวิตคนดัง
ราคา : 169.00 บาท 
 
ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายของสาวธรรมศาสตร์ที่มีความฝันเรียบง่ายว่า “อยากเป็นชาวนา” จากเด็กสาวเรียนดีประจำหมู่บ้าน เมื่อความฝันของเธอเป็นความฝันไร้ค่าในสายตาของพ่อแม่ การถูกผลักไสไล่ส่งจากบ้านเกิด ทำให้เธอต้องมาใช้ชีวิตอย่างคนไร้ความสุขในกรุงเทพ ไม่ว่าจะเป็นการเป็นคนรับใช้ รับจ้างล้างจาน จนในที่สุด เธอก็ตัดสินใจที่จะไม่เดินตามนิยามความสุขและความสำเร็จของผู้อื่น แต่กลับเลือกที่จะเดินตามหัวใจเรียกร้อง

เธอเดินทางขึ้นภาคเหนือ เพื่อไปปลูกผักในที่ดินของคนอื่น ผจญภัยกับเรื่องราวมากมายที่ทำให้เธอได้บทเรียนชีวิตหลายอย่าง ก่อนที่จะคืนสู่แผ่นดินบ้านเกิดในฐานะของผู้ที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จที่สุด แต่คือ ผู้ที่มีความสุขที่สุดในนิยามของเธอเอง
ในเล่มมีคำนิยมของ กิตติ สิงหาปัด, สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ (คุณเช็ค พิธีกรคนค้นคน), และคนดังอีกหลายคน ที่หลงรักความเป็น “บ้านนอกแสนซื่อ” ของเธอ และหนังสือเล่มนี้ยังเข้ากับเทรนด์ MOSO ที่รัฐบาลกำลังให้ความสำคัญอยู่ ณ ขณะนี้ 

....

หนังสือเล่มนี้ ฉันได้ต้นฉบับมาน่าจะสี่ปีแล้ว ตั้งใจจะพิมพ์เอง แต่ด้วยความที่เราเป็นสำนักพิมพ์เล็ก พิมพ์ไป ก็อาจจะหายไปในกระแสได้ เลยได้แต่เก็บไว้ รอจังหวะที่เหมาะสม

จนเมื่อกระแส "โมโซ" มาในบ้านเรา

ก็เลยได้ปัดฝุ่น ให้อัมรินทร์ นำไปตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม ทั้งนี้ก็เพราะต้องการให้นักเขียนได้รับความสำเร็จในผลงานที่ออกมามากที่สุด โดยอัมรินทร์ให้เครดิตฉันเป็น "บรรณาธิการต้นฉบับ" คุณภาวนา แก้วแสงธรรม เป็นบรรณาธิการ 

ชื่อตอนแรกที่ฉันคิดคือ "คืนสู่แผ่นดิน" อัมรินทร์ได้จับไปเปลี่ยนเป็น "สุขนอกสูตร" เพื่อให้อธิบายเข้าใจได้ฟังง่าย

ลองไปหาอ่านดูกันนะคะ

...

สุปรียา ห้องแซง เป็นสหายเมื่อสมัยเรียนมหาลัยของฉัน

เราคบหากันฉันเพื่อนจากที่ราบสูง เด็กต่างจังหวัด และเป็นพวกคล้ายกันอยู่อย่าง คือ ไม่ชอบอยู่กับ "เปลือก" ของสังคมสมัยใหม่ เมื่อสุปรียา ได้พบเจอประสบการณ์จากการเลือกเดินชีวิต หลังจบมหาวิทยาลัย ในแบบของเธอ ฉันจึงรอคอยการเขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาอย่างใจจดใจจ่อ

และรับเอาต้นฉบับของเธอ มากักไว้ในมือนานมาก

ด้วยความเกรงใจ สุปรียา ไม่กล้าทวงถาม และฉันก็ไม่ยอมปล่อยต้นฉบับให้สำนักพิมพ์ใด เมื่อสุปรียา สอบถามว่า อยากจะนำไปเสนอที่อื่น ฉันก็ได้แต่รั้งไว้ ทำทีท่าเหมือนว่าจะพิมพ์เอง แต่ไม่พิมพ์สักที สุปรียาเกรงใจ จึงไม่กล้่าเอ่ยปากถาม

วันนี้ ฉันดีใจ ที่อัมรินทร์นำต้นฉบับดังกล่าวมาโปรโมท

และขอขอบคุณ พี่กิตติ สิงหาปัด, คุณสุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ และพี่บัญชา อ่อนดี ที่ได้กรุณามอบคำนิยมให้แก่หนังสือเล่มนี้ มาตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน โดยไม่คิดมูลค่าราคาใดใดทั้งสิ้นค่ะ

บอกได้คำเดียวว่า ทุกท่านที่มอบคำนิยม ชอบหนังสือเล่มนี้มาก ทุกคนอ่านจนจบ และโทรมาหาฉันทันที

พี่กิตติโทรมา สอบถามฉันนานเป็นชั่วโมงว่าผู้เขียนเป็นใคร ทำไมมาแรงขนาดนี้

คุณสุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ ต้องการให้เธอไปออกรายการคน ค้น คน มาก ถึงกลับส่งทีมงานไปเกาะติด (แต่แน่นอน คนอย่างสุปรียา ไม่ยอมออกทีวี)

ลองไปอ่านในคำนิยมดูนะคะ ว่าทำไมทั้งสามท่านถึงได้ชอบเล่มนี้มาก จากใจจริง

แล้วคุณล่ะ จะไม่อ่านเล่มนี้บ้างหรือ 

...

คนอย่างสุปรียา เพื่อนฉันคนนี้ เรียนจบธรรมศาสตร์

แต่มันเดินไปทำงาน จากอนุสาวรีย์ชัย ไปดอนเมือง

จากงานเขียน เธอไปเป็นคนรับจ้างล้างจาน เป็นคนรับใช้ และใช้เวลาว่างไปเป็นครูบนดอย ครูสอนเด็กเร่ร่อน

เป็นคนขับมอไซต์จากเชียงใหม่ มากรุงเทพฯ คนเดียว

เป็นคนที่หนีไปทำนาในป่าเขา ในที่ดินว่างเปล่าของเพื่อน เพราะแม่ไม่ยอมให้กลับบ้านไปเป็นชาวนา เธอจึงไปแสวงหาดินผืนใหม่ในการเพาะปลูก ภาพฝันอันโรแมนติก ถูกเขียนขึ้นด้วยมือที่แตกระบม ในป่าที่ไร้ไฟ และในแนวคิดที่โดดเดี่ยว มีเพียงไฟในใจตัวเองที่ก็คอยแต่จะริบหรี่อยู่เรื่อยเป็นเพื่อนปลอบประโลม

บางครั้งท้อ หรือจำเป็น ต้องใช้หนี้ทุนกู้ยืม สุปรียาต้องขึ้นกรุงเทพฯ เพื่อมาหาเงินใช้หนี้ ก็จะทำงานที่กรุงเทพฯ​ และมองหาลู่ทางกลับบ้านเสมอ 

กว่าจะหาเส้นทางกลับบ้านได้ พ่อแม่อนุญาตให้กลับบ้านไปเป็นชาวนา เธอต้องผ่านทั้งน้ำตา ความอ่อนแอ และความเข้มแข็ง กอบกู้ความเชื่อมั่นของตัวเอง ขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะเธอก็อ่อนแอเหมือนเราๆ นี่แหละ

ฉันได้แต่มองดูเพื่อนอย่างเอาใจช่วยห่างๆ

ครั้งหนึ่ง สุปรียาไปบุกเบิกที่ดินที่อุบลฯ บ้านฉัน เพื่อทำแปลงผัก เธอไปอยู่กับแม่ฉัน และแม่ยังถามถึงเธออยู่จนถึงทุกวันนี้

คำถามหนึ่ของแม่คือ "ไอ้เนตร (ชื่อเล่นของสุปรียา) บ้านมันไม่มีที่หรือ ถึงต้องมาปลูกผักที่บ้านเรา"

ฉันตอบแม่ว่า

"มันมีที่นามากกว่าบ้านเราอีก แต่แม่มันไม่อยากให้มันเป็นชาวนา อยากให้เป็นเจ้าคนนายคน"

"ฮ่วย ก็แมนตั๋วเนาะ ส่งเรียนตั้งบักสูง"  แม่ฉันบอก แล้วมองฉัน ผู้ที่ไม่เคยคิดกลับบ้านมาเป็นชาวนา อย่างพอใจ

....

สุปรียาพลิกฟื้นผืนดินที่รกร้างของบ้านฉัน อย่างงดงาม จนเป็นที่เล่าขาน และน่าประทับใจจนถึงทุกวันนี้

เธอถอนหญ้าทุกเส้นด้วยความเต็มใจ และเกลี่ยเม็ดดินด้วยความรัก

ใครบอกว่าเธอจบปริญญาจากเมืองหลวงจะถือจอบไม่เป็น .... สุปรียาถอนหญ้าที่แสนรกร้างของบ้านฉันได้ดีกว่าคนท้องถิ่นเสียอีก

เปลี่ยนป่าให้เป็น "พรมดินกำมะหยี่" ในแบบที่ฉันไม่เชื่อสายตาตัวเอง และไม่เคยมีใครทำได้อย่างนั้น

นี่ืคือภาพหนึ่งในชีวิตที่ฉันประทับใจตลอดมา 

มันคือที่ดินมรดกของพ่อฉัน แต่เพื่อนฉันกลับดูแลมันอย่างสวยงาม

แม้เป็นแค่เวลาสั้นๆ แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณในหัวใจอันอบอุ่นของเพื่อนคนนี้เหลือเกิน

ที่ครั้งหนึ่ง เธอทำให้ฉันเห็นว่า

ผืนดินที่บ้านฉันนั้นอาจงดงามได้แค่ไหน

...

คืนสู่แผ่นดิน

จึงเป็นชื่อหนังสือที่ฉันนึกถึง

กระทั่งกลายมาเป็น "สุขนอกสูตร" ในวันนี้ค่ะ 

อยากให้อ่านจริงๆ นะ

อ่านแล้วจะเป็นอิสระจากพันธการในเมืองหลวง

จินตนาการและความฝันคุณจะถูกปลอดปล่อย ให้โบยบินออกไป

เมื่ออ่านจบ คุณจะอิ่มใจ และจะรักผู้คน พร้อมๆ กับ ศรัทธาในตัวเอง

...

มีหนังสือที่ทำได้อย่างนี้ ไม่บ่อยหรอก

ยืนยัน. 

"ชีวิตอันงดงามของหญิงสาวผู้กล้าหาญ" 

"คนมักจะพูดถึงบรรดาลูกเศรษฐี ผู้ดีในเมืองบางคนที่ยอมทิ้งแสงสีไปใช้ชีวิตในชนบทด้วความชื่นชม

แต่ผมว่าการที่ลูกชาวนายอมทิ้งสิ่งที่ตามหามาเกือบครึ่งชีวิตกลับไปเผชิญโชคชะตาในบ้านเกิด

นี่ก็ต้องอาศัยความกล้่าตัดสินใจไม่น้อย"

"ผมหวังว่า คืนสู่แผ่นดิน จะเป็นสารอันจะนำพาให้ผู้ใดที่ได้ตระหนักถึงชีวิตที่ประกอบด้วย

เลือดเนื้อจิตวิญญาณ มิใช่ชีวิตที่ประกอบไปด้วยวัตถุชื่อเสียงเท่านั้น" 

"ขวากหนามคือแรงชีวิตผลักดัน สู่ความฝันอันยิ่งใหญ่

รู้ในใจอยู่เสมอ ดวงชะตาขีดไว้ให้ฝ่าฟัน" 

(351855) 

เมื่อความเข้มแข็งเท่าไหร่ก็ไม่พอ ในโลกที่เต็มไปด้วยความอยาก

มากมายผู้คนเข้ามาในคราบของคนที่ดูดี

ที่เรานึกสงสัย เขาดีจริงไหม เขาใช่จริงหรือ

สุดปัญญาจะใช้เทคนิค มารยาท วิธีการบริหารใดๆ แล้ว กับคนมากมายสารพัดรูปแบบ

ได้แต่ ตอบกลับไปตรงๆ เลย

ตามดีกรีของความเหนื่อยหน่าย อยากพูดอะไร ก็พูด 

จะเป็นอย่างนี้แหละ ตรงๆ ทื่อๆ แบบนี้ ใครจะว่าเรายังไง ว่าเราเลวยังไง ก็ช่างมัน

ทำดีได้ที่สุดเท่านี้นี่หว่า! 

.... 

อยากหายเหนื่อยใจ เมื่อไรความเข้มแข็งถึงจะพอ...

จิตใจเข็มแข็งจนแทบจะกลายเป็นหินเสียแล้ว แต่มันก็ดูเหมือนว่าจะไม่พอที่จะรับแรงต้านของโลก ของคน ฯลฯ

คำถามคือ ความเข็มแข็งระดับที่เท่าไหร่ จึงจะสาสมรับมือกับโลกใบนี้ได้ไหวหรือ...

โลกใบนี้ช่างเต็มไปด้วยความพยายามเอารัดเอาเปรียบ ความโลภ ไม่รู้จักพอ... 

สิ่งเล็กๆ ที่มันรบกวนจิตใจเรานี่ล่ะสำคัญ ทุกๆ วัน

มันกร่อนใจที่เป็นหินให้ร้าวได้ ... อย่างไม่น่าเชื่อ

โลกนี้ วุ่นวายจริงหนอ คนวุ่นวายจริงหนอ ความต้องการมากมาย ความอยากมากมาย รายรอบเรา ทำให้เราเหนื่อยและร้อนรน

.....

การประสานสารพัดความอยากในโลกใบนี้ คือ ภาระกิจสำคัญทุกวันนี้

แต่เมื่อไม่มีใครลดราวาศอก สุดท้าย ก็มีแตกหัก

มีแต่ปัญหา วุ่นวาย ยอมๆ กันบ้างเถิด

เพราะว่าสมบัติที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เงินนี่

ไม่อยากมีความสุขที่ใจ ใจเบา บ้างหรือไร

..... 

วันนี้ ทำดี แต่คนอื่นว่าชั่ว เพราะดีของเรา มันยังไม่พอเติมเต็มความต้องการของเขาได้

อยากบอกให้เขาหยุด แล้วหันไปมองตัวเองบ้าง

อยากบอกให้เขาลองเข้าใจเราบ้างสักนิด แต่มันก็คงเป็นไปได้ยาก

เพราะโลกมันซับซ้อน เกินกว่าที่เราจะร้องขอความเห็นใจ

ในโลกทุกวันนี้ ไม่มีใครเห็นอกเห็นใจกันแล้ว การเอาตัวรอด คือ ประเด็นที่สำคัญที่สุด 

เบื่อจริงหนอ 

เรียนคุณฐิติพงศ์ เขียว ไพศาล (ท่านที่ใส่เสื้อฟ้า)

ผู้บริหาร 1 2 call 

.......

เรียนผู้อ่านของดิฉันทราบ 

ฉันใช้มือถือวันทูคอล เติมเงิน โดยมือถือของฉันเป็นไอโฟน ทรีจี เอดจ์

เคยเจอปัญหาเมื่อเปิดใช้มือถือ เติมเงินไปแล้ว เนื่องจากบ้านมีฐานะจึงเติมเงินทีละสามพันบาท ก็จะถูกดูดค่าเน็ตวันละพันกว่าบาททันที โดยที่ดิฉันไม่ได้เปิดใช้บริการอินเตอร์เน็ตแต่อย่างใด

มีการโทรกันไปด่า!!! จนคุณวันทูคอลยอมคืนเงินมาให้ในเครื่องพันบาท แต่เสียหายไปสองพันบาท

มาคราวนี้ สิ่งนี้ก็ยังเกิดขึ้นอีก ดิฉันขอฟ้องประชาชน เพราะเบื่อหน่ายกับปัญหานี้

เมื่อวานดิฉันเติมเงินไปหนึ่งพันบาทสองร้อยบาท

มันมาอีกแล้ว ปล้นไปอีกแล้ว เงินหมดพันบาทในวันเดียว!!!! เพราะค่าเน็ต ที่เราไม่ได้เปิดใช้บริการ แต่มันมาปล้น เพราะมือถือเราเป็นระบบเน็ตในตัวโดยอัตโนมัติ

จากการศึกษาทางด้านกฏหมาย ดิฉันทราบดีว่า เมื่อเราไม่ได้เปิดใช้บริการ ไม่มีการเซ็นต์สัญญากับวันทูคอล ถึงมือถือเราจะเดิ้น มีการเรียกร้องสัญญาณโดยอัตโนมัติ แต่วันทูคอลไม่มีสิทธิเข้าข้างตัวเอง โดยการปล่อยสัญญาณมาดูดเงินเรา เพราะเราไม่ได้สั่งซื้อ

เปรียบเสมือน เราให้ท่า แต่คุณก็ไม่มีสิทธิตามกฏหมายมาข่มขืนเรา 

ดิฉันขอประนาม วัน ทู คอล และขอให้เป็นบทเรียนแก่ท่านที่ใช้ วัน ทู คอล

ลงชื่อ

เนตรนภา แก้วแสงธรรม ยาเนซโกวา

นักเขียนชาวไทย และสมาชิก นักข่าวนานาชาติ IFJ จากประเทศเช็ค

การนำเสนอความเห็นนี้เพื่อปกป้องสิทธิของผู้บริโภค และสิทธิของตัวเอง

ผู้สร้างนโยบายที่ไม่โปร่งใสกับผู้บริโภค = ละเมิดศีลห้า คือ เรื่องลักขโมย

......

คำตอบจาก 1 2 CALL

 บทความที่เป็นประโยชน์

ที่มา: บทความพิเศษหนังสือพิมพ์คมชัดลึก วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551

....

สิทธิผู้บริโภค 

(351553)