ชอบภาพนี้ และขอเรียกว่า "ทางแยก"
เมื่อไม่กี่วันก่อน ไปงานบอลการกุศล ที่คุณชายร่วมจัดขึ้นที่เมืองนอกปราก เป็นการระดมเงินเพื่อช่วยเหลือเด็กที่มีกล้ามเนื้ออ่อนแรง จริงๆ เราไม่ควรจะไป และไม่มีจิตใจไปเท่าไหร่ แต่เมื่อทุกอย่างได้จัดเตรียมแล้ว เดอะ โชว์ มัส โกออน เราจำต้องละวางความเป็นส่วนตัวเพื่อความเป็นส่วนรวม เราสองคนทำหน้าที่กันแบบที่จิตใจไม่ค่อยดีนัก เพราะตอนเช้าเพิ่งทราบข่าวคุณยายของคุณมาเร็กที่ต่างประเทศถึงแก่กรรม
ในงานมีดนตรี และแฟชั่นโชว์ สวยงาม มีหนุ่มๆ สาวๆ หน้าตาดีไปร่วมงานมาก แต่งตัวประชันกันสวยงาม สำหรับฉันก็พอผ่านไปได้ ได้เชิญท่านทูตพาณิชย์ไทยประจำกรุงปรากไปด้วย ท่านให้เกียรติไปร่วมงาน และทำบุญเยอะที่สุดคนหนึ่งในงาน และที่จะบอกก็คือ ในงานมีการจับหางบัตรการกุศล ปรากฏว่า มีรางวัลสิบรางวัล ท่านได้คนเดียวซะสี่รางวัล แบบนี้เรียกว่ากวาดกันเลยดีกว่า ทำเอาอึ้งกันทั้งงาน นี่ถ้าท่านไม่สละว่า ไม่เอาหางบัตรทั้งหมดจากที่บริจาคเงินนะ จริงๆ จะได้หกรางวัลจากสิบด้วยซ้ำ ไม่น่าเชื่อจริงๆ
ช่วงนี้อ่าน "เกิดวังปารุสก์" จบแล้วทั้งสองเล่ม เช่นเดียวกับดูซีรีส์กอสสิป เกิร์ล ซีซั่นสามจบ ...
ตอนนี้อากาศที่ปรากเย็นแบบ "ติดลบ" ทุกวัน มีคืนก่อน ติดลบไปถึงสิบสององศา... วันหนึ่ง ฉันเดินใส่รองเท้าแตะ วิ่งไปที่สวน ไปให้อาหารหมา คุณเชื่อไหม แค่สองนาที เหมือนในฉากหนัง ทู เดอะ ทิน แอร์ ... ฉันเข้าใจบทบาทของตัวละครที่จะตายในภูเขาน้ำแข็ง...แค่หนึ่งนาทีเท่านั้น เท่้าของฉันปวดจนแสบ วิ่งเข้าบ้าน เอาผ้าหนาๆ มาพัน มันเหมือนเท้าเจ็บชาเลย เข็ดไปอีกนาน
ความเย็นที่แผ่ทะลุเข้ามาในเสื้อหนาว ในรองเท้าบูท และในบ้าน แม้ว่าจะมีเครื่องกันหนาวเป็นอย่างดี ก็เพราะว่าตู้เย็นยังอุ่นกว่า ข้อดีคือ ผลไม้คุณไม่ต้องใส่ในตู้เย็น ก็อยู่ทน และวิธีแช่เบียร์ คือ เอาออกไปตั้งไว้นอนบ้านสักพัก
ตอนนี้ที่นอนก็ไม่อุ่นแล้ว มันมีความเย็นเยือกปกคลุมอยู่ที่ผิว ไม่กล่้ากระโจนเข้าไปในหาไออุ่นของเตียงนอนซะให้ยาก ช่วงนี้ที่พำนักของฉัน จึงเป็นพื้นไม้ที่ห้องรับแขก เนื่องจากความรอบคอบของสามีที่มีอะไรต้องมีสองไว้ป้องกันเผื่อฉุกเฉิน แม้แต่ฮีตเตอร์ ก็ต้องมีที่ผนัง และเธอยังฝังไว้ในพื้นด้วย!
ที่ๆ สบายที่สุด จึงเป็นการนอนราบไปกับพื้นไม้ที่แสนอุ่น เหมือนซาวน่า เรียกได้ว่า หมานอนมุมหนึี่ง ฉันนอนมุมหนึ่ง.. สามีนอนมุมหนึ่ง (ของห้องรับแขก)
....
พูดถึงสุนัขแล้ว ก็ไม่ค่อยได้เอ่ยถึงเขาเท่าไหร่ เพราะว่าหมาบ้านนี้มีบ้านแยกอยู่ต่างหาก คนละหลังกับบ้านคน เมื่อวานฉันไปเปิดฮีตเตอร์ที่บ้านหมาด้วย เพิ่งรู้ก็ตอนที่คุณชายสั่งให้เดินอ้อมไปที่หลังบ้านหมา แล้วเปิดสวิสซ์ฮีตเตอร์นี่แหละ (ไม่มีแม่บ้าน ช่วงนี้แจ๋วทำเองทุกอย่าง)
แต่เนื่องจาก น้องหมาของเราได้จากไปหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน...เราสงสารหมาน้องบาสที่อาจจะเหงาในอากาศเย็น จึงได้เชิญเขาให้มาอยู่ร่วมบ้านกับเราได้
ก็ตามสไตล์มาเร็ก หมาคุณชาย ถึงจะเป็นพันธ์โคตรดุพันธ์แท้ โดบรามัน...แต่เมื่อคุณชายกำกับ...กลายเป็นหมาที่สุภาพ และอยู่ในระเบียบวินัยดีเยียม จนน่าอึดอัด
โดบรามันเป็นหมาทหาร ที่ดุ ฉลาด และซื่อสัตย์มาก หมาดีต้องมีนายแค่หนึ่ง และบาสก็มีคุณชายเท่านั้นเป็นบอส เธอไม่เคยเชื่อฟังฉันเลย และเมื่ออยู่ในบ้าน คุณชายสั่งทำอะไร เธอไม่เคยผิดคำสั่ง แม้แต่เดินเพ่นพ่าน หรือนอนออกนอกเขตให้นอนได้ เห็นๆ แล้วก็สงสาร อยู่บ้านก็จุ๊มปุ๊กที่เดียว ฉันเอาแฮม เอาอะไรไปล่อ เธอก็ไม่ยอมออกนอกคำสั่ง... เชื่อหมาคุณชายจริงๆ
...
โหมดชอปปิ้ง เตรียมของขวัญคริสมาสต์ ในปีนี้ ก็ผ่านพ้นไปเกือบเรียบร้อยแล้ว หวังว่า..
แต่ปีนี้ บลอกฉันจะไม่มีภาพเฉลิมฉลอง รอยยิ้ม มาฝากกัน ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้า เนื่องจากเราอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ให้คุณยาย ของมาเร็ก ที่เพิ่งถึงแก่กรรมไปเมื่ออาทิตย์ก่อน เราจะไว้ทุกข์กันจนถึงหนึ่งเดือน คุณชายแนะนำให้ฉันหยุดไปงานรื่นเริง โพสต์ภาพเฉลิมฉลองต่างๆ เพื่อเป็นการให้เกียรติคุณยายของเขา
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็อดใจหายไม่ได้ การจากลาเป็นความจริงของชีวิต เป็นธรรมดาของโลก...
แต่กับบางคน เรายังไม่ทันได้รู้จัก ก็กลับต้องจากลาเสียแล้ว ตั้งแต่แต่งงานกับคุณชาย ก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณยายหลายครั้ง ก็ไม่ได้ไปสักที เนื่องจากคุณยายไม่ได้อยู่ที่เช็ก แต่อยู่ที่สโลวัก
วันงานบรรจุร่าง ที่ฉันได้ไปร่วม มันเป็นความเยือกเย็นล้นพ้น สามีใส่ชุดดำ และใส่เน็ทไทค์ดำ เธอหยิบไทด์สีดำ ขึ้นมาใส่ แล้วบอกว่า "จะใส่สิ่งนี้ให้คุณยายของผม" ฉันรู้สึกชาไปทั้งใจกับประโยคเดียว
เราออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ ทุกคนในรถล้วนใส่สีดำ เมื่อไปถึงสุสาน อากาศหนาวติดลบ บรรยากาศในโบสถ์ ดอกไม้สีขาว และกุหลาบดำที่ฉันถือ มันเย็บเยียบเหลือเกิน
ฉันเห็นคุณยายฝรั่ง สหายบางคน ร้องไห้ น้ำตาไหลเป็นทาง เพลงที่บรรเลง การนั่งเงียบๆ เพื่อไว้อาลัยแก่ผู้จากไป การกล่าวบทสวดมนต์ การวางดอกไม้ และการปิดกุญแจโลง เดินแห่โลง ท่ามกลางหิมะ ... จบลงในชั่วโมงเดียวที่เงียบเย็น แม้จะเป็นพุทธในศรัทธา แต่ฉันกลับเห็นด้วยในวิถีการจากไปอันเรียบง่ายแบบคริสต์
สุดท้ายนี้ ฉันไม่มีอะไรจะกล่าว นอกจากจะเห็นว่า ชีวิตก็เป็นอย่างนี้
มีสุข มีทุกข์ มีพบ มีพราก ... มีร้อน มีหนาว ... บางครั้งชีวิตก็เป็นเรื่องน่ากลัว บางครั้งก็เป็นเรื่องง่ายดายอย่างเหลือเชื่อ
รสชาติของชีวิต จึงอยู่ที่ความหลากหลาย และความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา หานิจจังไม่ได้นั่นเอง
(300416)
คุณลี่จะพาคุณเที่ยวหลายประเทศในยุโรป แบบกันเองค่ะ แบกเป้สนุก และประหยัด
คุณเจี๊ยบ นักเขียนตะลอนทัวร์อิตาลี่ จะพาคุณเที่ยวเนเธอร์แลนด์แบบเพื่อนอันอบอุ่น