เพิ่งตื่นจากสลบเหมือนตลอดบ่าย จากพื้นที่ห้องรับแขก ซึ่งมีฮีตเตอร์ เวลานอนเหมือนกับ "อยู่ไฟ"
เพิ่งได้พักจากภารกิจมารธอน แบบคนที่วิ่งตามสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวืต แบบไม่หยุดพัก เพราะไม่อยาก "เสียโอกาส"
เพิ่งรู้ว่า การได้อยู่เฉยๆ นี่มีความสุขแค่ไหน
เพิ่งได้นั่งข้างๆ สามี (พร้อมมีคอมพิวเตอร์ในมือ) ที่หน้าทีวีเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
....
กลับเมืองเช็คได้เดือนกว่า เกือบสองเดือนแล้ว ก็ยังไม่ได้พัก
ก่อนคริสมาสต์ก็ว้าวุ่นกับเทศกาล ปีใหม่ก็รับแขกจากรัสเซีย และมีเพื่อนจากไทยมาเที่ยวบ้าน เต็มบ้านเป็นที่อบอุ่น (เขียนมาถึงตอนนี้ สามีเอามาพาดไหล่ แบบเหมือนกับว่า เออ มีเธออยู่ใกล้ๆ อยู่บ้านบ้างก็ดีเหมือนกันนี่) และขับรถเที่ยวยาวมาราธอน แบบเดือนเดียว เที่ยวสิบกว่าเมืองในห้าประเทศ (หวังว่าจะเป็นเหตุผลเหนื่อยยากที่น่าเห็นใจ) เปลี่ยนโรงแรมนอนทุกคืน ขับรถหลายร้อยกิโล ทุกวัน หนาวติดลบแบบทุกสถิติของยุโรป ขับผ่าหิมะอันน่าสะพรึงกลัวแบบมือใหม่ ตกเย็นของทุกวันนี่ ต้องแช่น้ำร้อน เดินตะแคงเท้าเพราะมันระบมไปหมด
กลับมาถึงก็ "งานเข้า" มีงานราษฎ์ งานหลวง งานวีซ่า งานส่งเพื่อนกลับประเทศ งานพระประธาน ฯลฯ จนเบลอไปหมด แต่ก็ไม่พลาดโอกาส เข้าบวชชีถือศีลแปด ในโอกาสฉลองวัดใหม่ที่กรุงปราก
เมื่อวานนี้มีคนบวชสิบกว่าคน ซึ่งการที่ร่างกายฉันมันค่อนข้่างถูกใช้มาอย่างสาหัสสากรรจ์ ฝ่าความหนาวมามาก แบบยังยืนอยู่ได้
แต่พอต้องไปบวชถือศีล กินถึงเที่ยง เดินจงกรม นั่งสมาธิ ห้ามกิน ทั้งวัน และสวดมนต์ตั้งแต่เย็น จนถึงเที่ยงคืน
บอกได้คำเดียวว่า "เป็นอันสลบ"
โดยเฉพาะตอนสวดบทธรรมจักษ์ฯ ซึ่งยาวมาก และต้องสวดเก้าจบนั้น ฉันบอกได้เลยว่า เข้าใจคำว่า "หมดลม" มันเป็นยังไง คอแหบเสียงไม่มี หายใจยาว หิวจนไส้บิด ต้องหายใจยาวๆ เอา เพื่อมีชีวิตอยู่
โทรอ้อนให้คุณชายเอาชอคโกแลตมาส่งถึงวัด ก็ไม่ดีขึ้น
พอเที่ยงคืนบุ๊ป เนตรนภาขอลาศีลก่อนเพื่อนเลย เพื่อนๆ เขาลาตอนเช้า แต่เนตรนภา จะเป็นลมแล้ว และเข้าใจตัวเองเลยว่า ถ้าไม่กินมาม่าเดี๋ยวนั้น ต้องสลบเพราะปวดไส้แน่นอน (ถึงตอนนี้สามี สามีหันมาดูแล้วบอกว่า พิมพ์เร็วจัง)
ก็เลยขอลาศีล แล้วมานั่งโซ้ยมาม่า จากนั้นก็หามุมมุดตัวลงไปนอนที่พื้น ยังห้องเล็กๆ ของวัดใหม่ที่มีกำลังจ่ายค่าเช่าได้เท่านั้น ซึ่งมีคนนอนอยู่แล้ว และตัวเล็กๆ อย่างฉันพอหาช่องได้บ้าง แต่ก็ต้องนอนแบบทำตัวที่กุ้งแห้งอยู่แล้ว ให้แบนกว่านั้นอีกมาก
แต่พอตกดึก ด้วยความที่ฉันนอนแบบไม่มีอะไรเลย ไม่มีหมอน และไม่มีผ้าห่ม (เพราะสามีบ่นว่าเธอเป็นคนง่าย สบายๆ มากเกินไป จนไม่มีอะไรเลย เดือนทางเดือนหนึ่งเต็มๆ ด้วยชุดเดียว กางเกงสองตัว กระเป๋าใบหนึ่ง)
พอกลางคืน เมื่อวานมันหนาวมาก เอาเสื้อหนาวมาใส่นอนก็ยังไม่อุ่น ฉันย่องไปหาพี่คนไทยคนหนึ่ง พี่หนูขอมุดผ้าห่มด้วยที หนูหนาว (หันไปมองสามี เธอกำลังแชตเฟซบุคกับนางแบบเช็ค อะไรเนี่ย) จากนั้น เมื่อรู้ตัวอีกที ก็ตอนมีเสียงกระซิบมาบอกว่าตอนสายๆ ว่า
"พระมาแล้ว ถึงเวลาทำวัตรเช้าแล้ว"
ไม่มีใครที่ห้องนั้นเลย สตรีในชุดขาว ใส่สร้อยพระเส้นโตแบบกำนัน และในห้องอันว่างเปล่า ก็อุทานขึ้นว่า
"นี่มันความจริงหรือความฝัน"
(333364)
ฉันกับสามี ถวายพระพุทธโสธร สามกษัตริย์ ของเก่า ที่เรารักมาก
แต่ก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด
มีพี่พิ้งค์ ตามไปบวชชีกับเราด้วย ก่อนขึ้นเครื่องกลับไทยในวันนั้นเลย
คุณขวัญชัย และคุณอล่า บริจาคจากเมืองไทย
สองท่านเป็นลูกค้าทัวร์ และผู้อ่านเวบของฉัน ขอขอบพระคุณมากค่ะ
ส่วนคุณนัน เพื่อนช่างภาพ ถ่ายภาพได้เงินทำบุญมาร่วมด้วยเช่นกันค่ะ
อนุโมทนาด้วย
คุณขวัญชัย บริจาคที่กรวดน้ำ ซึ่งถือมาจากเมืองไทย ช่วงมาเที่ยวปราก
เมื่อวานนี้ได้ใช้หลายรอบมาก
และถือว่าเป็นที่กรวดน้ำอันเดียวที่มีเลยในปรากตอนนี้
คณะชี (นางฟ้า) คณะแรกของกรุงปราก ได้เกิดขึ้น ครบหนึ่งโหล พอดี
ปฏิบัติธรรมฉลองวัดใหม่ถึงเที่ยงคืน
จนวัดใหม่ แคบไปถนัดเลย
ร่วมกันนั่งสมาธิ ฉลองวัดใหม่ในปราก
วัดไทยแห่งแรกในยุโรปตะวันออก
เกิดขึ้นจากศรัทธาของคนไทยในปราก
ทุกอย่าง ช่วยกัน
ฉันเห็นแล้ว รู้สึกดีใจว่าคนไทยที่ปรากมีศรัทธาดีมาก
และมีศรัทธาอย่างมีปัญญา
ไม่ค่อยยึดติดกับบุญ และรูปแบบ แต่เป็นพุทธที่หลักธรรม
พี่พิ้งค์ ร่วมกับรองท่านทูต และกงสุล
จุดเทียน
อาหารการกินเพียบ ถวายข้าวพระ และรับประทานอาหารร่วมกัน
ฉันกับท่านทูตพาณิชย์ และพี่พิ้งค์ (ผู้ถวายพระประธานจากประเทศไทย)
ภาพหลังจากที่ฉันกล่าวขอโทษผู้มาร่วมงาน
ที่พระประธาน ยังไม่สามารถออกมาจากด่านศุลกากรได้ทันวันงานนี้
แต่ทางวัดก็ได้เปลี่ยนเป็นงานวันเปิดวัด และสรงน้ำพระบรมสารีริกธาตุแทน
ท่านทูตพานิชย์ บริจาคปริ้นเตอร์
ทรงพระเจริญ เป็นมิ่งขวัญชาวไทย และทรงเป็นอัครศาสนูปถัมภกของทุกศาสนา
น้องไบรอัน ลูกครึ่ง หัดไหว้ไทย น่ารักมาก
และดีใจที่ได้มีสถานที่ปฏิบัติธรรมค่ะ
ตอนเช้่า ทำพิธีลาศีล
คุณชายแวะมารับฉันตอนเช้า และถือโอกาสสรงน้ำพระบรมสาริกธาตุ
วันเกิดพระ ท่านเลยได้เค้กแรกในชีวิต ที่กรุงปราก
ถ่ายภาพร่วมกัน ก่อนรับฉันกลับบ้าน (เสียที)
....
ขอบพระคุณมากค่ะที่อ่าน
หากเพื่อนๆ ฉัน ได้เข้ามาอ่านในเรื่องนี้
ก็ขอรับบริจาค ว่ากันซื่อๆ เลยนะคะ
มีค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ฯลฯ ทุก ๆ เดือน ที่ต้องอาศัยเงินบริจาค
เพราะไม่มีงบจากหน่วยงานราชการสนับสนุน
ยังอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของวัดราชโอรส ฯ กรุงเทพฯ
สาธุ
ขอบพระคุณมากค่ะ
(33377)
คุณลี่จะพาคุณเที่ยวหลายประเทศในยุโรป แบบกันเองค่ะ แบกเป้สนุก และประหยัด
คุณเจี๊ยบ นักเขียนตะลอนทัวร์อิตาลี่ จะพาคุณเที่ยวเนเธอร์แลนด์แบบเพื่อนอันอบอุ่น