1.
“ลมหนาวมาถึงแล้วเมื่อวานนี้” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“พยากรณ์อากาศบอกหรือ”
“เปล่า แต่เธอไม่รู้สึกหรือว่า เมื่อวานนี้ ลมหนาวได้เข้ายึดกรุงเทพฯ โดยละม่อมแล้ว”
“????”
“ทุกๆ ปี เวลาลมหนาวยึดกรุงเทพฯ อากาศมันจะแปรปรวนนิดหน่อย ฝนจะตกบางเบาครั้งสุดท้ายสั่งลาคืนวันของมัน แล้วลมหนาววูบแรกก็จะพัดปกคลุมกรุงเทพฯ หนึ่งรอบใหญ่ และนั่นก็เป็นสัญญาณว่า เรากำลังเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว”
จริงสินะ แม้ระยะหลังอากาศจะแปรปรวน ฟ้าฝนผิดฤดูกาลบ่อยๆ แต่ฉันก็เห็นด้วยกับ “สัมผัสแห่งลมหนาววูบแรกในเหมันตฤดู” และรู้สึกเพิ่มเติมว่า การเปลี่ยนผ่านของฤดูกาลนั้น มักมีพิธีกรรมรำลึกอยู่ในตัว
2.
มนุษย์เป็นสัตว์ประเภทเดียวหรือเปล่านะ ที่กอบเก็บความทรงจำไว้ในรูปแบบต่างๆ ได้ ? สัตว์อื่นๆ สามารถจดจำอดีตได้หรือไม่ ถ้าได้ มันจดจำได้นานแค่ไหน และมันเลือกที่จะจำอย่างไร
เพราะมนุษย์สามารถเก็บความทรงจำดีๆ ไว้ได้ เราจึงมีความสามารถในการเก็บความเจ็บปวดเช่นเดียวกัน และเราสามารถเก็บทั้งสองอย่างไว้ทั้งรูป-รส-กลิ่น-เสียง
เช่น ความทรงจำจากบันทึกลายลักษณ์อักษรและรูปภาพ ความทรงจำจากรสจูบ ความทรงจำจากกลิ่นคนรัก และความทรงจำจากบทเพลง
หากเชื่อหรือไม่ว่า ในบรรดาความทรงจำทั้งหมดนั้น นักวิทยาศาสตร์บอกว่า “กลิ่น” เป็นความทรงจำที่มีอานุภาพมากที่สุด
“ความทรงจำ” ผูกเงื่อนกับ “เวลา”
เมื่อพูดถึง “กลิ่น” กับ “กาลเวลา” ฉันก็นึกถึง “กลิ่นของฤดูกาล” ต่างๆ
กลิ่นฤดูร้อน ทำให้ฉันนึกถึงวัยเยาว์ที่วิ่งซุกซนกลางเปลวแดด ภาพว่าวที่บินเหนือลมบน กับเสียงด้ายว่าวที่สีกับสายลม
กลิ่นฤดูฝน ทำให้ฉันนึกถึงภาพชุ่มชื่นของป่ารอบบ้านในวัยเด็ก ถนนโคลนดินแดง ไส้เดือน และการวิ่งแข่งน้ำฝน ขณะที่ผู้ใหญ่ตื่นเต้นกับการหาโอ่งรองรับน้ำฝน
กลิ่นของฤดูหนาว คือการล้อมกองไฟ กับผ่าห่มสำลี แมงเม่าคั่วกับข้าวจี่
“ขอบคุณนะหัวใจ” ที่จดจำเอาภาพคืนวันดีๆ ที่อบอุ่น มากกว่าความขื่นขม ไว้ปลอบประโลมความเหนื่อยล้าเมื่อเติบโต
3.
บัดนี้ เมื่อ “กลิ่นลมหนาว” มาเยือนฉันถึงที่ ตอนฉันอายุ 27 และใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ห่างจากบ้านเกิด
เพื่อทักทายกับเพื่อนเก่า ฉันเดินออกจากตึกที่ทำงาน ออกไปยังที่โล่ง ให้ลมหนาวโอบกอดฉันไว้ในความนุ่มนวล เราพบกันอีกแล้ว
แล้วภาพวัยเด็กที่อบอุ่นก็กลับคืนมา ขณะหลับตา ฉันเห็นว่าพ่อมาอยู่ตรงหน้าฉัน แก้มของย่าหอมกรุ่น ภาพบ้านเก่าสีคร่ำคร่า และสนุขตัวโปรดเมื่อวัยเด็กก็ส่งเสียงเห่าโฮ่งๆ ทักทาย
บทเพลง “ลมหนาว” ของโซล์อาฟเตอร์ซิกส์ บรรเลงขึ้นในใจ ถึงจะหวั่นไหวกับความหนาว แต่ฉันก็รักและรอคอยมันอย่างยิ่ง มันทำให้ฉันคิดถึงใครขึ้นมาจับขั้วหัวใจ และทำให้รู้ว่ามีใครอยู่ในใจฉัน และเกิดความรู้สึกห่วงใยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ฉันภาวนาให้ กรุงเทพฯ ปีนี้ หนาวเป็นประวัติการณ์
จะได้มีข้ออ้างไปปลอบ “ใครคนนั้น” ในอ้อมแขน
ปล.
ประกาศสำหรับคนที่รู้ตัวว่าเป็น “ใครคนนั้น”
ถึง “คนที่คุณก็รู้ว่าใคร”
ไม่ต้องกลัวหนาวนะ ฉันจะพยายามไปให้ถึงคุณ ก่อนลมหนาวนี้แน่นอน (ว่าแต่ว่า คุณอยู่ตรงไหน?)
