สุขนอกสูตร

สำนักพิมพ์ : แพรวสำนักพิมพ์
ผู้แต่ง: สุปรียา ห้องแซง 
ประเภท : แนวคิด/ชีวิตคนดัง
ราคา : 169.00 บาท 
 
ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายของสาวธรรมศาสตร์ที่มีความฝันเรียบง่ายว่า “อยากเป็นชาวนา” จากเด็กสาวเรียนดีประจำหมู่บ้าน เมื่อความฝันของเธอเป็นความฝันไร้ค่าในสายตาของพ่อแม่ การถูกผลักไสไล่ส่งจากบ้านเกิด ทำให้เธอต้องมาใช้ชีวิตอย่างคนไร้ความสุขในกรุงเทพ ไม่ว่าจะเป็นการเป็นคนรับใช้ รับจ้างล้างจาน จนในที่สุด เธอก็ตัดสินใจที่จะไม่เดินตามนิยามความสุขและความสำเร็จของผู้อื่น แต่กลับเลือกที่จะเดินตามหัวใจเรียกร้อง
เธอเดินทางขึ้นภาคเหนือ เพื่อไปปลูกผักในที่ดินของคนอื่น ผจญภัยกับเรื่องราวมากมายที่ทำให้เธอได้บทเรียนชีวิตหลายอย่าง ก่อนที่จะคืนสู่แผ่นดินบ้านเกิดในฐานะของผู้ที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จที่สุด แต่คือ ผู้ที่มีความสุขที่สุดในนิยามของเธอเอง
ในเล่มมีคำนิยมของ กิตติ สิงหาปัด, สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ (คุณเช็ค พิธีกรคนค้นคน), และคนดังอีกหลายคน ที่หลงรักความเป็น “บ้านนอกแสนซื่อ” ของเธอ และหนังสือเล่มนี้ยังเข้ากับเทรนด์ MOSO ที่รัฐบาลกำลังให้ความสำคัญอยู่ ณ ขณะนี้ 

....

หนังสือเล่มนี้ ฉันได้ต้นฉบับมาน่าจะสี่ปีแล้ว ตั้งใจจะพิมพ์เอง แต่ด้วยความที่เราเป็นสำนักพิมพ์เล็ก พิมพ์ไป ก็อาจจะหายไปในกระแสได้ เลยได้แต่เก็บไว้ รอจังหวะที่เหมาะสม

จนเมื่อกระแส "โมโซ" มาในบ้านเรา

ก็เลยได้ปัดฝุ่น ให้อัมรินทร์ นำไปตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม ทั้งนี้ก็เพราะต้องการให้นักเขียนได้รับความสำเร็จในผลงานที่ออกมามากที่สุด โดยอัมรินทร์ให้เครดิตฉันเป็น "บรรณาธิการเล่ม" 

ชื่อตอนแรกที่ฉันคิดคือ "คืนสู่แผ่นดิน" อัมรินทร์ได้จับไปเปลี่ยนเป็น "สุขนอกสูตร" เพื่อให้อธิบายเข้าใจได้ฟังง่าย

ลองไปหาอ่านดูกันนะคะ

...

ดีใจด้วยนะจ๊ะ เนตร สุปรียา ห้องแซง เพื่อนรัก :) 

ทุกวันนี้ที่มานั่งเขียนบลอก เหมือนแนวจะสอนสั่งนี่ เพราะคิดว่าตัวเองฉลาดนะ

คิดว่าตัวเองมาอวดฉลาดอยู่หน้าเวบ

ความจริงแล้ว ก็คือ โง่นั่นแหละ ไม่รู้แล้วอยากอวดฉลาด

เนตรนภา ฉายา โงโง่จัง 

ก็ไม่รู้นะ หลายๆ เรื่องที่เจอ สิ่งที่รบกวนความรู้สึกเรา มันทำให้เรารู้ตัวนะว่า เออ กูโง่นี่ เรื่องแค่นี้ก็รับมือไม่ได้ เจ็บปวด ทุกข์ทรมานกับมันมาก ปรับตัวไม่ได้ ยอมรับไม่ได้ ก้มหัวให้ไม่ได้ เพราะว่ากูโง่

อีกเรื่องหนึ่ง คือ จริงๆ แล้ว ที่เขียนมาทั้งหมด ทำเหมือนรู้ คือจริงๆ แล้ว ไม่รู้หรอก จริงๆ แล้วโง่

...

ไม่รู้เป็นไร พอวันนี้มันนั่งยอมรับตัวเองได้ว่า

เออ เราไม่รู้

เออ เราโง่

นี่ ทุกๆ อย่าง ในความคิดมันเบาขึ้นเยอะ

การที่เราแบก เราทำเป็นรู้ นี่มันหนัก

....

เขาถึงได้บอกว่า คนฉลาด คือ คนที่โง่เป็น

เขาถึงได้บอกว่า คนที่รู้ว่าตัวเองโง่ คือ คนฉลาด

...

ชอบภาคตัวเองที่โง่จัง 

ภาพจากคุณไชยศ และคุณหนู ขอบคุณมากค่ะ เป็นภาพจากทริปที่ผ่านมา 

ชอบภาพนี้ ตรงหงส์คู่ด้านหลัง 

พรุ่งนี้ ที่วัดไทย จะมีพิธีเปิดเนตร พระประธาน ที่พี่พิ้งค์ ถวาย จากเมืองไทย มาถึงปรากแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันเตรียมชุดขาวไว้จะไปเข้าวัด เมื่อวันนี้นั่งในรถ ก็ได้เล่าพระประวัติของพระพุทธเจ้าให้คุณสามีฟัง คุณสามีเป็นพุทธ แต่ก็ไม่เคยฟังพระพุทธประวัติหลายๆ ด้าน ฟังแล้ว เธอก็บอกว่า องค์ความรู้พวกนี้ที่เช็คไม่มีเลย ไม่มีหนังสือ หรือถึงมี ก็ไม่เข้าใจ เธอบอกว่าประเทศอื่นๆ ในยุโรปก็เหมือนกัน ถึงอ่านก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่มีพื้นฐานมาก่อน พอมาอ่านของยาก ก็ลิ้งค์ไม่ได้

แล้วเธอก็สั่งการณ์ให้ฉัน เรียบเรียงหนังสืออธิบายพุทธศาสตร์แบบอ่านง่าย ให้ฝรั่งอ่านขึ้นมา เพื่อแปลเป็นภาษาเช็ค ฉันก็เลยมอบหมายให้คุณชายตั้งสมาคมพุทธเถรวาทขึ้นในเช็ค โดยให้เหตุผลว่า ไม่วันใดก็วันหนึ่งข้างหน้า เราต้องทำอยู่แล้ว งั้นทำตั้งแต่วันนี้เลย จะได้สะสมอายุของสมาคมตั้งแต่วันนี้ ... เราตกลงกันว่าจะทำเวบไซต์พุทธศาสตร์ สามภาษา คือ ไทย อังกฤษ และเช็ค

นอกจากพุทธประวัติแล้ว ก็ได้เล่าให้คุณชายฟังถึงพระชาติในอดีตของพระพุทธเจ้า... และเล่าถึงพระชาติ 500 ชาติ ที่เคยเกิดเป็นสัตว์ต่างๆ ด้วย ซึ่งถึงแม้จะเป็นสัตว์ ก็เป็นสัตว์ที่ทรงคุณธรรม ทรงศีล และมีปัญญา เล่าให้คุณชายฟังว่า พระพุทธเจ้าเป็นทรงปลา นก โค ราชสีห์ ฯลฯ คุณชายบอกเพิ่งรู้ และถามด้วยว่ามีข้อมูลพระชาติล่าสุดไหม ตอบไปว่า มีหมดทุกชาติเลย และเล่าพระชาติสุดท้ายที่เป็นพระเวสสันดร บริจาคทานครั้งยิ่งใหญ่ให้คุณชายฟัง คุณชายก็ทึ่งว่าไม่เคยได้ยิน หรือบ่นว่าเคยอ่านมาบ้าง แต่ไม่เข้าใจลึกซึ้ง

เลยได้เล่าสรุปให้คุณชายฟังอีกที ตามความเข้าใจตัวเองว่า

พระพุทธศาสนา เป็นศาสนาที่เกิดในอินเดีย โดยเจ้าชายอินเดีย ทรงไม่ได้บอกว่าพระองค์เป็นพระเจ้า แต่ทรงตรัสว่า ทรงค้นพบความจริงของชีวิต และนำมาเผยแพร่เท่านั้น โดยหลักสำคัญที่สอนก็คือ สอนว่า มนุษย์ทำสิ่งใด ก็ได้สิ่งนั้น ดังนั้นการกระทำของคน จึงเป็นตัวตัดสินชะตาชีวิต ไม่ใช่พระเจ้า หากทำดี ก็ได้ดี ทำชั่วก็ได้ชั่ว พระองค์สอนให้คนทำดี ละเว้นความชั่ว ทำจิตใจให้บริสุทธิ์

แนวทางที่สอนให้ทำดีนั้น มีหลายระดับ ระดับของมนุษย์ทั่วไป เรียกว่า ศีลห้า มีกฏห้าข้อ คือ ไม่ฆ่าสัตว์และเบียดเบียนชีวิตและร่างกาย ไม่พูดปด พูดจาไม่เป็นประโยชน์, ไม่ประพฤติผิดทางกาม, ไม่ลักขโมย, ไม่ดื่มสุรา และยาเสพติด

เมื่อหลายคนได้ฟังแล้ว ก็อาจจะบอกว่า นี่คือกฏไม่ให้ทำความชั่ว ไม่ใช่การสอนให้ทำความดี แล้วอย่างไรล่ะ ถึงจะเรียกว่าทำความดี

ก็ตอบได้ว่า การทำความดีก็ล้อไปกับศีลห้านั่นเอง ศีลห้าเรียกเบญจศีล เป็นข้อห้าม, ส่วนการทำความดี เรียกเบญจธรรม เป็นสิ่งที่ควรทำ, จับคู่กับศีลห้า นั่นคือ ศีลห้าไม่ให้ฆ่าและเบียดเบียนชีวิต หลักการทำดีในเบญจธรรม ก็คือ ให้เมตตา และเกื้อกูล, ไม่พูดปด ก็คู่ไปกับ การพูดจาให้ดี มีสาระ มีปิยวาจา, ไม่ประพฤติผิดในกาม ก็คู่กับ การประพฤติพรหมจรรย์ หรือการซื่อสัตย์ต่อคู่ครอง, ไม่ลักขโมย ควบคู่ไปกับการทำความดีในแบบการให้ คือ รู้จักจาคะ เสียสละ, และไม่ดื่มสุราและยาเสพติด ควบคู่ไปกับ การเจริญสติ เพราะยาเสพติดทำให้ขาดสติ เบญจธรรมจะสอนเรื่องการเจริญสติ ให้รู้ตัวเสมอ

คุณชายฟังแล้วก็นิ่งเงียบ 

นอกจากคุณชายแล้ว เมื่อวันก่อน ก็ได้นั่งรถตู้ไปกับคนขับรถตู้ที่เป็นคนเช็ก ก็ได้เล่าให้เขาฟังเรื่องสมาธิ ว่ามันคืออะไร

ถามเขาว่ากิจกรรมที่เธอชอบทำคืออะไร เขาบอกว่าฟังเพลง กับขับรถ ก็เลยบอกเขาว่านั่นเป็นสมาธิแบบหนึ่ง เพราะจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า ขับรถเธอวอกแว่กไม่ได้เลยใช่ไหม เธอชอบฟังเพลง เพราะเธอจดจ่อกับเพลง ไม่ต้องคิดเรื่องอื่น ไม่คิดเรื่องปัญหา อดีต หรือไม่กังวลถึงอนาคต เธอชอบฟังเพลง เพราะมันอยู่กับปัจจุบันตรงหน้า อารมณ์จดจ่อ ถ้าเธอรู้จักวิธีฝึกสมาธิ เธอจะทำได้ดีมากและชอบมาก เพราะมันทำให้เธออยู่กับปัจจุบัน การฟังเพลงไม่ใช่ว่ามันไม่ดี มันก็เป็นความบันเทิง สบายใจแบบหนึ่ง แต่มันสบายใจแค่เดี๋ยวด๋าว พอหยุด มันก็หายไป ... การทำสมาธิฝึกจิตในระยะยาว เมื่อจิตเป็นสมาธิเป็นแล้ว คุณก็จะมีความสุขใจแบบมั่นคง

พูดไปไม่เท่าไหร่ เขาก็น้ำตาไหลพราก ... ไม่รู้ฉันไปพูดอะไรแทงใจดำ ก็เลยชวนมาวัดซะเลยพรุ่งนี้ บอกเขาว่าจะสอนนั่งสมาธิเบื้องต้น

การที่ได้สนทนาธรรมกับชาวต่างชาติ ทำให้เราเริ่มเข้าใจ จับจุดได้ว่าอะไรที่เขาต้องการ อยากทราบ และไม่เข้าใจเรื่องไหน เพราะอะไร

แต่เราก็ทำเท่าที่ปัญญาเราจะทำได้ ซึ่งปัญญาเรานี้ก็ยังน้อยอยู่ แต่ก็มีความตั้งใจว่าอะไรพอทำได้ ก็จะทำ หากอธิบายหลักธรรมใด ไม่ถูกต้อง ผิดเพี้ยนไป ก็ต้องอภัยต่อพระรัตนตรัยว่าไม่ได้มี "เจตนา" จะบิดเบือน เพียงแต่จะอธิบายให้เขาเข้าใจอย่างง่ายๆ ในหลักเบื้องต้นที่คนทั่วไป พอจะเล่าให้ฟังได้ 

อะไรที่จะผิดพลาดไป ก็ขออภัยเป็นทานแก่ตัวเองไว้ก่อนเลย 

นอกจากนี้ ตั้งแต่เมื่อวาน อ่านเวบไปเรื่อย จนไปเจอบลอกของคุณปยุตต์ ที่ http://www.oknation.net/blog/opapatika/ อ่านแล้ว ก็ได้ความรู้และความรู้สึกที่ดีมาก

เลยเอาสาระมาฝากให้อ่านดูค่ะ  หรือจะตามไปอ่านที่บลอกข้างต้นก็ได้ รับรองไม่ผิดหวังแน่ๆ 

ใช้เวลาให้มีค่านะคะ

ONE LIFE, READ IT WELL :) 

เรียนคุณเนตรนภา

ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับธรรมมะ เป็นคำสอนของหลวงพ่อว้ดท่าซุง(หลวงพ่อฤาษีลิงดำ) อ.เมืองฯ จ.อุทัยธานี
สำนวนและข้อความเนื้อหาเป็นของหลวงพ่อเกือบทุกตัวอักษร 

ผมเพียงแต่นำมาตั้งเป็นปุจฉาและ วางวรรคตอนคำตอบให้อ่านได้เข้าใจง่ายเท่านั้น 
ดังนั้นเมื่อมีคำถามเป็นความคิดเห็นผมจึงไม่ขอตอบ 

เพราะจะเป็นการขยายความออกไปโดยมิใช่คำสอนของหลวงพ่อ อาจทำให้ความหมายเพี้ยนไป
ผมค้ดมาเฉพาะที่เป็นประโยชน์ของการเข้าถึงธรรม ระดับโสดาบันขึ้นไปเป็นหลักสำคัญ
ดังนั้น ท่านใดที่อ่านแล้ว เข้าใจความหมายของการปฎิบัติเพื่อการเป็นพระอริยะสงฆ์ระดับต้น
โดยไม่สงสัยว่าทำไมจึงดูง่ายๆและไม่สงสัยว่า เป็นความจริงหรือที่จะบรรลุผลตามนั้น

แม้ผมไม่มีญานอตีตังสญาน แต่ผมเชื่อว่าคุณน่าจะฝึกอารมณ์พระโสดาบันได้สบายมาก 

เพราะว่ามีเพียงคุณคนเดียวที่เขียนติดต่อกลับมา เนื้อหาธรรมมะและข้อปฎิบัติที่นำมาไว้ในบล็อก 
เพียงพอแล้วสำหรับผู้ที่จะมีดวงตาเห็นธรรมอย่างง่ายๆสบายๆเช่นคุณเนตรนภาเป็นต้น

ขออนุโมทนาในความสำเร็จในการยกอารมณ์จิตตั้งแต่ พระโสดาบันเป็นต้นขึ้นไปตามลำดับ

จาก รศ.ประยุทธ  เกิดนวล  อดีตอาจารย์ ม.ราชภัฏนครสวรรค์(อายุ70ปี)  

เรื่องที่คัดสรรมาฝากผู้อ่าน จากบลอกของคุณปยุตต์

ขอบพระคุณที่ผู้เขียนสละเวลาอันมีค่า คัดลอกบทความที่มีประโยชน์มาฝากผู้อ่านค่ะ อนุโมทนา

คนใกล้จะตาย ควรแนะนำอย่างไร

ตอบ ถ้าป่วยใหม่ๆ มีคำแนะนำดังนี้

๑. ให้นำพระพุทธรูป หน้าตักกว้างไม่ต่ำกว่า ๕ นิ้ว ผ้าไตรจีวร พร้อมอาหารของใช้ที่จำเป็น นำไปให้ผู้ป่วยเห็นและให้ตั้งจิตอธิษฐานว่า “ของทั้งหมดขอถวายเป็นสังฆทาน แก่พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา เพื่ออุทิศส่วนกุศลผลบุญทั้งหมดนี้ให้เจ้ากรรมนายเวร ของผู้ป่วย ได้โมทนาและอโหสิกรรมให้ผู้ป่วยด้วย” แล้วญาติก็นำของทั้งหมด ไปถวายพระเป็นสังฆทาน จิตใจของผู้ป่วยจะได้สบาย เพราะได้เห็นพระพุทธรูปและได้ทำบุญ

๒. ถ้าจะให้ดีขึ้นไปอีก ก็ควรนำเงินจะมากหรือน้อย ตามแต่ศรัทธา ให้ผู้ป่วยถือเงินไว้ และตั้งจิตอธิษฐานว่า “เงินจำนวนนี้ขอถวายชำระหนี้สงฆ์ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ถ้าเคยไปหยิบหรือนำของสงฆ์มาโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม”

๓. ในระหว่างที่นอนป่วยอยู่ ควรนำพระพุทธรูปมาตั้งไว้ให้ผู้ป่วยได้มองเห็น อย่าไปตั้งไว้ในที่ผู้ป่วยเห็นไม่ถนัด ผู้ป่วยลืมตามาเมื่อใดก็จะเห็นพระทันที (อย่าตั้งอยู่ในแนวทิศปลายเท้าของผู้ป่วย ) จิตของผู้ป่วยจะได้จับอยู่ที่พระ ใจจะสบายช่วยให้คลายจาก ทุกขเวทนาได้บ้าง และตายเมื่อใดก็จะไม่ลงนรก

๔. ถ้าผู้ป่วยภาวนาไม่ไหว ก็ให้นึกถึงพระพุทธรูปองค์ใดองค์หนึ่งก็ได้ ให้นึกถึงพระไว้ หรือจะนึกถึงพระสงฆ์ก็ได้ อย่าไปแนะนำยาวๆ เพราะเวลานั้นมีทุกขเวทนามาก จะทำให้กลุ้ม ดีไม่ดีจิตใจเขาดีอยู่แล้ว ถ้าแนะนำไม่ดี พูดมากไปเขาจะกลุ้ม จะทำให้ลงนรกไป ให้ดูตาคนป่วย ถ้าตาลอยๆ ตาปรือๆ อย่าไปพูดมาก 

๕. ถ้าป่วยมาก มีทุกขเวทนามาก ควรแนะนำสั้นๆ ให้นึกถึงพระพุทธเจ้าหรือเรื่องกุศลอย่างใดอย่างหนึ่งดีกว่า อย่าไปแนะนำยาวๆจะเกิดอาการกลุ้มใจเป็นบาปอีก 

๖. ถ้าต้องการให้ผู้ป่วยตายแล้วไปนิพพาน ให้นึกภาวนาว่า “นิพพานัง สุขัง” ถ้าคิดว่าป้องกันไม่ให้ลงนรก ก็ให้ภาวนาว่า “พุทโธ” ให้บอกสั้นๆอย่ายาว ฉะนั้นการแนะนำคนป่วยก่อนตาย จึงต้องระมัดระวัง ดูกาละ เทศะ ให้ดี ความหวังดีอาจจะกลับกลายผลร้ายแก่ผู้ป่วยได้

การสะเดาะเคราะห์ สำหรับผู้ไม่เชื่อง่ายดายจนเกินไปต้องอย่างนี้
ต้องแก้กฎแห่งกรรมด้วยการฝึกอารมณ์จิตพระโสดาบัน คือ

๑. จงมีสติสัมปชัญญะ ที่จะพิจารณาว่า ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง แต่ความตายเป็นของเที่ยง จงอย่าคิดว่าความตายจะเข้ามาถึงเราในวันพรุ่งนี้ จงคิดว่าความตายอาจจะมาถึงเราวันนี้อยู่เสมอ การ คิดว่าจะตาย จะได้ทำความดี เมื่อตายแล้วควรหนีอบายภูมิ ( นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน )....(ตัด สักกายทิฏฐิ)
 

๒. จงมีสติสัมปชัญญะ ที่จะยึดความดีของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ เป็นที่พึ่งด้วยความเคารพ ไม่สงสัยในคำสอนของพระพุทธเจ้า เห็นความดีของพระพุทธเจ้า เห็นความดีของพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ความดีของพระอริยสงฆ์ โดยถือเอาพระอรหันต์เป็นสำคัญ จงมอบความนับถือความมั่นใจในพระรัตนตรัยอย่างถวายชีวิต.......(ตัด วิจิกิจฉา)
 

๓. จงมีสติสัมปชัญญะ ในการปฏิบัติศีลอย่างเคร่งครัด ฆราวาสเฉพาะศีล ๕ เพราะศีล ๕ เป็นศีลของพระโสดาบันและพระสกิทาคามี........(ตัด สีลัพตปรามาส)

ส่วนพระอนาคามีจะทรงศีล ๘ สำหรับพระอรหันต์ฆราวาสไม่มี เป็นอรหันต์วันนี้นิพพานวันนี้ เป็นอรหันต์คืนนี้ ไม่เกินพรุ่งนี้ต้องนิพพาน พระพุทธเจ้าทรงยืนยันว่า พระโสดาบันก็ดี พระสกิทาคามีก็ดี มีแค่ปัญญาเล็กน้อย มีสมาธิเล็กน้อย แต่ศีลบริสุทธิ์ แค่นี้ก็เป็นพระโสดาบันได้แล้ว ปิดประตูอบายภูมิอย่างเด็ดขาดแน่นอน
 
๔. จงมีสติสัมปชัญญะ ที่จะใชักำลังใจ ของพระอรหันต์ไว้ประจำใจ คือขึ้นชื่อว่ามนุษยโลก มันเป็นทุกข์เราไม่ต้องการมัน เทวโลกกับพรหมโลกมีสุขจริง แต่ไม่นาน เราไม่ต้องการมันอีก เราต้องการจุดเดียวคือ นิพพาน อย่างนี้เป็นอารมณ์ของพระอรหันต์ ....(ตัด อวิชชา  สังโยชน์ตัวสุดท้าย ตกบันไดพลอยโจน เส้นทางลัดตัดเข้านิพพาน) รักษากำลังใจตามนี้ไว้ เมื่อสิ้นอายุขัยเมื่อไร ก่อนจะตายเป็นอรหันต์เมื่อนั้น แล้วก็ไปนิพพาน  

ทำไมต้องนึกถึงความตายเป็นอารมณ์

เมื่อมีชีวิตเกิดมา ก็ได้ชื่อว่า ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง แต่ความตายเป็นของเที่ยง   ในการนึกถึงความตายเป็นอารมณ์ พระพุทธเจ้าท่านแปลว่าเป็นมรณานุสสติกรรมฐาน จัดว่าเป็นความประมาทในชีวิต ถ้าเราคิดอยู่เสมอว่า ถ้าเราตายแล้ว ตัวเรายังไม่เป็นพระอรหันต์เพียงใด เราก็ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏฏะ

ดังนั้นก่อนตาย ก็ควรแสวงหาความดีไว้                                                                                                         

ข้อแรก คือ การให้ทาน

ทานเป็นปัจจัยแห่งความรัก  ทานเป็นปัจจัยแห่งการผูกมิตร หมายความว่าจะไปที่ไหนก็ตาม บุคคลที่รับทานจากเรา ย่อมแสดงความเป็นมิตรกับเรา

ด้วยอานิสงส์แห่งทาน เมื่อตายจากความเป็นมนุษย์แล้ว  คนที่ให้ทานจะไม่พบกับความยากจนเข็ญใจ ถ้าเรายังไม่ถึงนิพพานเพียงใด เราก็จะมีความสุขในการเสวยทรัพย์สมบัติ

ข้อที่สอง ถ้าเตรียมตัวเพื่อตาย โดยการมี ศีลบริสุทธิ์ 

คนที่มีศีลบริสุทธิ์ตายไปแล้ว มีอายุยืนนาน มีรูปร่างหน้าตาสะสวย แล้วก็เมื่อเป็นมนุษย์ จะมีทรัพย์สมบัติ ไม่ถูก อัคคีภัย โจรภัย อุทกภัย หรือวาตภัยทำลาย เพราะอำนาจของศีลเป็นขอบเขต มีคนในปกครอง ก็อยู่ในโอวาท ไม่มีใครฝ่าฝืน วาจาเป็นที่รักของบุคคลอื่น สติสัมปชัญญะสมบูรณ์

ข้อที่สาม ควรมีการภาวนานึกถึงความดีที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปฏิบัติเป็นต้น อันนี้องค์สมเด็จพระทศพลให้ฝึกไว้เพื่อเป็นการดึงสติสัมปชัญญะ ไม่ให้ลืมไม่ให้เลอะ ขณะที่เรากำลังจะตาย

ถ้าเวลาที่เรากำลังจะตาย  เมื่อเราเคยฝึก ภาวนา ไว้ก่อน จะทำให้อารมณ์จิตชินในด้านกุศล เมื่อจิตของเรานึกถึงกุศลส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือภาวนาว่า พุทโธ ธัมโม สังโฆ เป็นต้น อย่างใดอย่างหนึ่งแล้วก็ตาย(จิตละออกจากกายเนื้อ เข้าสู่อทิสมานกาย) อบายภูมิไม่มีสำหรับเรา  เรามีที่ไปอยู่ อย่างเลวเราก็เป็นมนุษย์ชั้นดี   มิฉะนั้นก็เป็นเทวดา  หรือไม่ก็เป็นพรหม

ขอให้ท่านทั้งหลายจงจดจำและปฏิบัติไว้เป็นปกติ จึงจะได้ชื่อว่า ไม่เสียทีในการเกิด  เพราะเมื่อเกิดเป็นมนุษย์แล้ว ตายแล้วต้องไปเกิดในอบายภูมิเป็นสัตว์นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน อีก นับได้ว่าเราแย่มากๆ เป็นการขาดทุนอย่างยิ่ง 

การสร้างความดีที่เราเรียกว่า ทำบุญ  เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้มีความสุข ความเจริญยิ่งๆขึ้นไป เป็นเรื่องที่ควรเตรียมไว้ทุกขณะจิต  
เราตายแล้วจะไม่เป็นผู้ลำบาก ไม่เป็นผู้มีความทุกข์ เราจะมีความสุขตามสมควร

 
พระพุทธเจ้าได้ตรัสถึงบุคคลที่ไม่กลัวตาย มีอย่างไรบ้าง
Posted by ปยุต , ผู้อ่าน : 197 , 21:48:18 น.   
หมวด : ศาสนา 

ถาม พระพุทธเจ้าได้ตรัสถึงบุคคลที่ไม่กลัวตาย มีอย่างไรบ้าง

ตอบ พระพุทธองค์ได้ตรัสถึง บุคคลที่ไม่มีความกลัว ไม่มีความสะดุ้งต่อความตายดังต่อไปนี้

๑.บุคคลบางคนเป็นผู้ที่ลด เลิก ละ ความมักมาก หมกมุ่นในกามได้ ทั้งยังมองเห็นโทษของกามมีประการต่างๆ ครั้นป่วยไข้หนัก(ใกล้ตาย) ก็ไม่มีความวิตกกังวลว่า กามคุณที่แสนรักแสนอาลัยนี้กำลังจะจากเขาไป เขาย่อมไม่เศร้าโศกเสียใจ ไม่ทุบอกชกหัวร่ำไห้แต่อย่างใด พวกนี้ไม่มีความสะดุ้งตกใจกลัวต่อความตาย

๒. คนบางคนมองเห็นสัจจะของชีวิตว่า มีเกิด ตัองมีแก่ เจ็บตายเป็นธรรมดา ไม่มัวเมาประมาทในร่างกาย ซึ่งมีปกติ เน่าเปื่อยนั้น แล้วสร้างคุณงามความดี และปฏิบัติธรรมให้รู้ความจริงของชีวิตมากขึ้น ครั้นป่วยหนัก (ใกล้ตาย) ก็ไม่มีความวิตกกังวลว่า กายที่สวยหรือสง่างามกำลังจะจากเขาไป เขาย่อมไม่เศร้าโศกเสียใจ คนพวกนี้ไม่มีความสะดุ้งกลัวต่อความตายเลย

๓. คนบางคนมองเห็นว่า ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา (ไม่ใช่เราและตัวตนของเรา) แล้วพากเพียรทำความดี ทางกาย ทางวาจา และทางใจ ตั้งแต่วัยหนุ่มสาวเรื่อยๆมา เห็นชีวิตมีความตายอยู่ทุกอิริยาบถไม่ประมาท ครั้นป่วยหนัก(ใกล้ตาย) ก็ไม่มีความวิตกกังวลว่า ตนไม่เคยได้ทำบุญหรือความดีใดๆไว้เลย ดังนั้นเมื่อใกล้ตาย จึงไม่มีความสะดุ้งตกใจ กลัวความตายแต่อย่างใด

๔. คนบางคนเป็นผู้สนใจในการศึกษาธรรม และปฏิปทาต่างๆ ในทางพระพุทธศาสนามาตลอด ไม่ปล่อยความสงสัยไว้ในใจ เมื่อเจ็บไข้หนัก(ใกล้ตาย) ก็ไม่มีวิตกกังวลในใจว่า ตอนเป็นหนุ่มสาว เขาไม่ได้ปฏิบัติศึกษาธรรม ปล่อยให้มีความสงสัยอยู่จนป่านนี้ ดังนั้นพวกนี้จึงไม่สะดุ้งกลัวต่อความตายใดๆ
 

เมื่อสิ่งแวดล้อมก็งามดี มีแต่ตัวเราที่น่าเกลียด 

..... 

บางครั้ง เมื่อเราอยู่กับคนแปลกหน้า

หรือท่ามกลางคนมากมายในสังคม

เราอยากเป็นคนดี เราอยากเป็นคนที่ทำให้แผ่นดินสูงขึ้น

แต่เราก็วางตัวไม่ถูก เราล้นออกมาในความเป็นเราเอง

ควบคุมตัวเองไม่ได้

การกระทำ คำพูด ความคิด

ดูน่ารำคาญ

การแสดงออกของเราดูไม่สมบูรณ์

คำพูดของเราเลอะเทอะ ร่ำไร และไม่ได้เรื่อง

...

ทำตัวไม่ถูก

อยากทำดี แต่อึดอัด

อยากเป็นคนดี แต่ทำไม่ได้

ไต่ไปไม่ถึง

บางครั้งก็มีกำลังพอ (ทำได้)

บางทีก็ท้อถอย

อยากใส่เกียร์ "เป็นตัวของตัวเอง" เต็มที่

เลวให้ถึงใจ เพราะทำได้ง่ายกว่า

ไม่แคร์ใคร ไม่สนใจ

อยากทำอะไรก็ทำ

ทั้งที่หนักหัวตัวเอง และหนักหัวคนอื่น

ใจหนึ่งก็เกรงใจ อีกใจหนึ่งก็กลัวเกรง

อ้ำๆ อึ้งๆ

สงสัยกับคำว่า "เป็นตัวของตัวเอง" แต่มันเท่ากับคำว่า คนเลว

กับการไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่มันเท่ากับคำว่า คนดี

เราเสแสร้งแกล้งเป็นคนดีกันเช่นนั้นหรือ 

กับการที่เรายังไม่ใช่คนดี แต่เราแกล้งทำดี มันคือความเลวอันหนึ่งใช่ไหม 

....

อยากจะรู้ว่าทำไม เธอไม่เคยจะพอใจ

ไม่แคร์กับสิ่งที่ฉันทำไปทุกอย่าง... 

ฉันคิด

ฉันคำนึง

ฉันใคร่ครวญถึงมันอย่างอ่อนล้า

ที่สุดก็พบว่า

เมื่ออยู่กับตัวเอง ฉันเป็นคนเช่นไร

ฉันก็จะเป็นคนเช่นนั้นแหละ กับการอยู่กับผู้อื่น

นั่นหมายถึงว่า

เมื่อฉันอยู่กับตัวเอง ฉันทำสิ่งๆ ต่างเพราะรู้จักตัวเอง เข้าใจการกระทำของตัวเอง

เมื่ออยู่กับคนอื่น ฉันก็จะเป็นอย่างที่ฉันเป็น โดยเชื่อในพื้นฐานที่หวังว่าเขาคงพอจะเข้าใจในความเป็นเรา

หรือหากว่า จะมีคนไม่เข้าใจ

เราก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไป

เราอยู่กับคนอื่น แต่ก็ให้เหมือนเราอยู่กับตัวเอง

คือหวังใจว่า คนอื่น = ตัวเราเอง 

เพราะหากเราไม่คิดหวังเช่นนี้ เราไม่สามารถเป็นคนดีในแบบของเราได้ 

ความหวัง...​ของฉันเหมือนไฟที่ใกล้ดับ

ถอดแล้วทั้งหัวใจ...

จบไปด้วยเพลงนี้ ชอบฟังเพลงนี้วันนี้ 

text by Netnapa Janeckova 

(348597)