สนามบินเสียมเรียบเล็กมาก

ขนกระเป๋าแบบแมนนวล :) 

มากัมพูชา หลังจากพนมเปญ​ แน่นอนว่าเราไม่พลาดจุดหมายที่สิ่งมหัศจรรย์ของโลก อย่างนครวัด หรืออังกอร์​วัด งานนี้เราพักที่โรงแรมในเครือราฟเฟิล เช่นกัน ตกแต่งด้วยสไตล์เหมือนที่พนมเปญ ท่าทางน่าจะเป็นโรงแรมที่หรูที่สุดแห่งหนึ่งที่เมืองเสียมเรียบอยู่เหมือนกัน

ด้านหน้าโรงแรมค่ะ 

วิวจากห้องพักของเรา เป็นสระว่ายน้ำ

ห้องอาหารส่วนที่ติดกับสวน

เลือกก๋วยเตี๋ยวอีกแล้วเรา คล้ายไทย แต่ไม่ใช่ซะทีเดียว แต่ก็อร่อยนะ

โถงทางเดิน มีบรรเลงดนตรีสด สุนทรีย์ดี บรรยากาศโรงแรมเหมือนสปา ตกแต่งเหมือน East Meet West

แน่นอนว่าการเที่ยวเสียมเรียบ ไฮไลท์อยู่ที่นครวัด เมื่อไปถึงที่นั่น ฉันรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอยากบอกไม่ถูก เหมือนเคยอยู่ หรือเคยมาแล้ว จริงๆ นะ เป็นความรู้สึกแบบว่า เหมือนมาเยือนที่เก่าที่คุ้น ไม่รู้สึกแปลกหูแปลกตาเลย มันแปลกจริงๆ

ส่วนนครวัด เอาง่ายๆ ให้เห็นภาพ บรรยากาศก็คล้ายๆ กับเราไปเที่ยวเขตป่าสงวน เพราะอังกอร์วัดมีบริเวณอาณาเขตกว้าง ตั้งอยู่ในเขตธรรมชาติ ทางเข้าเหมือนเราไปอุทยานป่าต่างๆ บ้านเรา จากนั้นก็จะมีเขตต่างๆ ที่เป็นปราสาทหิน ฉันกับมาเร็กเน้นเที่ยวแบบสบายๆ เราไม่ได้ไปดูอะไรมาก ก็ไปตามชิลล์ ชิลล์

มาเร็กเป็นคนชอบหิน การได้อยู่ในเมืองหิน ทำให้เธอชอบ ส่วนฉันชอบอาร์ตในหิน การสกัด และหลักฮินดู​รวมพุทธ ทำให้ฉันสนใจ พอดีเพิ่งเรียนศิลปะขอม กับพุทธแบบเขมรไป ซึ่งมีรากมาจากความเชื่อว่า กษัตริย์คือนักบุญ​หรือเทพสมมติมาพอดี มาเห็นหลักฐานรองรับ รู้สึกทึ่งจัง

เดินทางด้วยรถนี่ จ่ายเป็นดอลลาร์​ ลมดี

ประตูทางเข้าค่ะ ค่าเข้าแพงมาก จ่ายเป็นดอลลาร์​ จำไม่ได้ว่าเท่าไหร่

แต่พอวันรุ่งขึ้น อยากมาอีก ยังไม่ยอมเลย งก เพราะค่าดูแพง บอกมาเร็กว่าจะกลับมาดูใหม่อีกครั้ง คราวหน้า ให้ทั่ว

มาเร็กหัวเราะแล้วบอกว่า ใช่ ค่าดูแพง เลยจะเก็บไว้ จ่ายตั๋วเครื่องบิน กับโรงแรม มาดูใหม่ จะได้ถูกกว่า ใช่ไหม

T_T 

ทางเข้าก็จะมีเด็กๆ มารุมขายของ ออดอ้อน ออดอ้วน

พอไม่ซื้อ เธอก็ถามมาเร็กตรงๆ ว่า เพราะเธอไม่สวยพอใช่ไหม

โห... แร๊งงค์

ทางเข้าไปเรื่อยๆ

หน้าปราสาท ที่จอดรถ 

รูปสัตว์ถูกทุบทำลายใบหน้า ฉันสันนิษฐานว่ามาจากความเชื่อของมุสลิมยุคหนึ่งที่ไม่นิยมรูปเคารพ

การทุบหน้า หรือจมูก หมายถึงการฆ่าให้ตาย 

เศียรที่หายไป ในยุคของฝรั่งเศส เข้ามาค้นพบนครวัดก่อน แล้วลักลอบขนไปซะเยอะ

ปัจจุบันนี้ถ้าจะดูเศียรต่างๆ ของเขมร ไปดูได้ที่พิพิธภัณฑ์ในปารีส ชื่อ กิลเม่ต์ ชื่อนักสะสมนั่นเอง

มีเยอะมาก แม้แต่เศียรที่ล้ำค่าที่สุดของเขมร คือ เศียร์ของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ซึ่งอยู่ในภาคอวตารระหว่างคิงกับก๊อด

มีอยู่สองเศียรเท่านั้น อันหนึ่งอยู่เขมร อันหนึ่งอยู่ที่ปารีส ที่พิพิธภัณฑ์นี้นั่นเอง

หน้าอกหน้าใจของนางอัปสร เชื่อว่าลูบแล้วอธิษฐานขอพร

สังเกตว่า ถูกลูบมาหลายยุค จนเลี่ยมเลย

ใบหน้าของนางอัปสร ที่ว่ากันว่ามีมากมาย และแต่ละหน้า ไม่ซ้ำกันเลย

ไม่เหมือนภาพเขียนไทย ในจิตรกรรมในอุโบสถ ที่จะเป็นหน้าหุ่น คือไม่แสดงสีหน้าอารมณ์

สะท้อนให้เห็นการบรรจง และงานศิลป์ขั้นสูงของนครวัด

แต่ละปราสาท แบ่งสัดส่วนเป็นห้องหับต่างๆ

จะว่าสลับซับซ้อนก็ไม่

มันคลับคลายคลับคลา เสมือนกันไปหมด จนแยกไม่ออก

เป็นเสน่ห์แบบหนึ่ง

แต่ละจุด ยังคงเหลือรูปเคารพบูชา ให้สักการะจริงๆ อยู่

แต่ไม่มีรูปไหนที่สมบูรณ์เลย น่าเสียดาย

แต่งตัว รอให้นักท่องเที่ยวมาถ่ายภาพ แลกกับสินน้ำใจ

คู่ฮันนีมูนของฉันค่ะ

ยามใกล้ตะวันจะตกดิน บรรยากาศจะสลัว และงดงาม บอกไม่ถูก

เนื่องจากมีช่องหน้าต่างมากมาย หลายระดับ ที่เล่นละล้อกับแสงอาทิตย์

อย่างจงใจ และมีศิลปะ

การสังเกตการทอดเขาในปราสาทนครวัด จึงเป็นเรื่องที่น่าสังเกตเป็นอย่างยิ่งค่ะ

ชมหินกันไปเรื่อยๆ ถ้ามีความรู้ คงจะดูความหมายได้เยอะมาก

แต่ฉันไปคราวนี้แบบชิลล์ๆ ไปฮันนีมูน

เลยไม่ได้เคร่งครัดข้อมูลเหมือนที่ผ่านๆ มา

ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็แค่ดูไปเรื่อย ตีความ และคิดไปเอง

เอาไว้วันหลัง ไปใหม่ ค่อยดูให้เป็นกว่านี้

ทางเข้าปราสาท

ขอจบไปด้วยภาพนี้นะคะ

....

ฮันนีมูนในนครวัด

ทำให้เราเรียนรู้นิยามรักของก้อนหิน

หิน ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็เป็นหิน

เนื้อแท้มันก็ยังเป็นหิน

ไม่ว่าจะผ่านการเวลาแค่ไหน

ถูกแดด ความชื้น หรืออะไร

แม้โลกจะแตกดับ

สิ่งที่สุดท้ายที่เหลืออยู่ ก็คือ หิน

....

ความรักก็เหมือนกัน

ถ้าเป็นรักแท้

ไม่ต้องกลัวการเปลี่ยนแปลง

รักแท้ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

....

รักแท้ ก็เหมือนหิน

คงทน หนักแน่น ดั่งหินผา

....

ขอบคุณที่อ่าน และติดตามค่ะ :) 

 ตอนหน้า เราจะไปเที่ยวส่วนอื่นๆ ของเสียมเรียบค่ะ